Verhuizen

Wegens verhuizingen naar een andere blog zullen hier geen posts meer komen.

De nieuwe url is : http://ikblogook.wordpress.com/

Emoties …

Sinds de negentiende van deze maand zijn wij trotse ouders geworden van een zoontje met de naam . Het is een flink kereltje, gezond en wel. Ik heb echter een raar gevoel. De emoties spelen me parten. Niet enkel mij, maar ook mijn vrouw is enorm emotioneel. Ik wist niet dat dat zo hard zou zijn. Tijdens de bevalling stond soms het wenen me dichtbij. Het is enorm erg zo dat je vrouw zoveel pijnen heeft en je kunt niets doen.

Zelf nu enkele dagen later betrap ik me erop dat de tranen me nog dikwijls in de ogen staan. Ik dacht dat als er een kindje geboren was, de gevoelens voor de papa op de tweede plaats kwamen en die daardoor op de achtergrond verdween. Dit merk ik duidelijk niet. We zijn volgens mij nog closer geworden. Komt dit door de behandelingen allemaal? Ik zou het graag weten of meer mensen dit voorhebben. Misschien zal deze vraag nooit beantwoord worden, maar dat is niet erg, zolang de zoon en mama maar gezond zijn en vlug huiswaards mogen keren.

En nu vlug terug naar het moederhuis, …

weer een wee

Vrijdag

Sinds gisterenavond heeft de vrouw enorm veel pijnlijke steken. Bij de geneacoloog aangekomen blijkt dat dit normaal is. Dat is het indalen van het kindje dat het veroorzaakt. Er was trouwens al een klein beetje ontsluiting. Volgens de dokter is het kindje op komst. Hij verwacht ons dit weekend. De avond vordert en de pijnscheuten in de lies komen ongeveer om de 20 minuten. Dan is het tijd om naar bed te gaan.

Zaterdag
Een goede nachtrust achter de rug, de pijnscheuten van mijn vrouw zijn er nog steeds, en doen nog steeds pijn, ze worden wel niet pijnlijker of sneller in frequency. Rond de middag nog steeds van hetzelfde. Dan na hard labeur in de tuin, is het ineens avond. Tijdens het avondeten valt ineens de pijn weg. Een uurtje zonder pijn was al eventjes geleden voor haar. Blijkbaar is het babytje nog niet klaar om nu al te komen. Een beetje teleurgesteld gaan we later op de avond slapen.

Zondag
Heel de zondag geen enkele pijnscheut voor mijn vrouw. Aan de ene kant is dat goed, want pijn lijden is nooit goed, maar dit wil ook zeggen dat het kindje nog niet echt van plan is om ter wereld te komen. Afwachten is de boodschap.

Vandaag
Tot nu toe nog steeds niets, dus het kindje zal nog enkele dagen in de warme buik van mamma willen vertoeven. Maar we troosten ons met de gedachte dat het nog maximaal 2 weken kan duren voor we trotse ouders zijn van ons eigen kindje. Het lange wachten is bijna voorbij, en ik kan verzekeren dat de laatste loodjes zwaar zijn.

Pijn

Vrijdag kwam ik thuis en ik zag meteen dat er iets niet in orde was. Het gezicht van mijn vrouw stond op angst. Ze was die dag nogal pijnlijk gevallen. De eerste vraag is dan natuurlijk of ze toch niet op de buik was gevallen, maar dit was gelukkig niet zo. Het kindje had sindsdien niet meer zo actief geweest als het tot dan toe altijd geweest was.

We zijn dan ook onmiddellijk naar de monitor gereden om te horen of het kindje niets had. Na ongeveer een uur waren we terug thuis. Alles is nog steeds in orde met het kindje. Het hartritme was perfect in orde. Toch heeft volgens mij het kindje er toch ook last van gehad, want de bewegingen zijn pas op zaterdag terug op volle toeren gegaan.

Zondag middag, ineens enorme pijnen in de onderbuik. Zijn dit de zogenoemde oefenweeen? Als dat zo is, dan moet een echte wee wel enorm pijnlijk zijn. Na een half uurtje waren die voorbij. Dit bewijst denk ik dat het niet meer zo heel lang gaat duren voor het kindje geboren gaat worden. Het kan vanaf nu elk moment gebeuren dat de telefoon gaat en ik van het werk terug huiswaards moet keren. Zoals ik al vaker gehoord heb van mensen die niet weten wat fertiliteit betekend, is dan ‘het mooie leventje’ voorbij, maar een nog mooier leven komt dan in de plaats, daar ben ik van overtuigd.

Deze morgen gelezen

Bron: Metrotime

Vrouwen werken vanaf 15 uur gratis

BRUSSEL De loonkloof tussen mannen en vrouwen bedraagt nog steeds 23,58%. Dat betekent dat vrouwen – gemiddeld en bruto per maand – bijna een vierde minder verdienen dan mannen. Dat melden ABVV en zij-kant, die het startschot hebben gegeven voor de vijfde editie van Equal Pay Day (EPD). Dat is de dag tot wanneer vrouwen moeten werken om evenveel te verdienen als wat mannen het hele jaar daarvoor verdiend hebben. Dit jaar valt die EPD op 27 maart. Naar aanleiding van deze vijfde editie werd het principe van de EPD ook toegepast op een werkdag van 9 uur tot 17 uur. Daaruit blijkt dat vrouwen in feite vanaf 15u05 gratis en voor niets werken.

Ik vind dit toch straf dat in deze tijden mannen en vrouwen nog steeds niet gelijk behandeld worden voor dezelfde job. Dit bericht had ik een aantal jaren reeds gelezen, maar er is dus nog steeds niets veranderd in tussentijd.

Vorige week

Vorige week hadden we nog eens een bezoekje aan de geneacoloog. Het begint zo stilletjesaan routine te worden. De standaard vraag is steeds of alles nog goed is en het kindje nog goed beweegd. Dit is zoals al de vorige keren nog steeds het geval. Terwijl dan mijn vrouw zich klaarmaakt om de echo te laten gebeuren, onderzoekt de arts de urine. PH waarde 6, dat is goed. Volgens Wikipedia moet de PH waarde tussen 5 en 7 liggen. Dus neutraal tot ligt zuur om het met chemische termen te zeggen. Hij mompelt nog een andere waarde maar die heb ik niet onthouden. Alles normaal.
Daarna de echo. Nu het nog maar een twee tot drie weekjes is voor de uitgerekende bevallingsdatum, moeten we bij de echo niet te goed kijken. We willen immers nog steeds de pret niet bederven door te zien of het een jongetje of meisje gaat worden. De geneacoloog slaagt hier uitermate goed in om dat te verbergen. Een paar ogenblikken later is het onderzoek weeral afgelopen. Alles op schema, het kindje zou ondertussen een 2 kilo 700 grammen moeten wegen, netjes op schema dus.
Het was die dag ook best dat we nog eens bloed lieten prikken, dit om te kijken of er geen negatieve dingen te zien zijn, zwangerschapsvergiftiging of zo denk ik. Dus nog vlug langs de afdeling die het bloed moet aftappen en dan was alles weeral achter de rug. Volgende afspraak bij de geneacoloog is binnen een 2 tal weekjes. Er was nog geen ontsluiting dus geen reden om sneller te gaan.

Ondertussen zijn we weer een paar dagen verder en alles is nog steeds zoals het hoort. Ik zit momenteel met 1 angst opgescheept. Ik voel me niet al te best. In mijn (werk)omgeving zijn er enorm veel mensen ziek en ik vrees dat ik hieraan niet kan ontsnappen. Dat zou enorm erg zijn, stel je voor dat ik met een enorme griepaanval in bed lig en de weeen starten, dat mag dus niet gebeuren. Ik ga proberen om de kracht van positief denken en de kracht van ‘wilskracht’ in praktijk om te zetten en dus niet ziek worden.

‘De dag‘ komt elke dag dichterbij. De weken die ons nog resten kan je al een een paar weken op 1 hand tellen. Dit gaat echter ook gepaard met gedachten zoals:

• Gaan we ons kindje wel goed kunnen opvoeden?
• Gaan we het niet te hard verwennen?

Misschien mag je die gedachten niet hebben, ik weet het niet, maar naarmate de uitgerekende datum dichterbij komt, komen er meer van die vragen op de voorgrond. Is dit een natuurlijk process? Heeft iedereen deze gedachten gehad? Hebben enkel mensen die met fertiliteit in aanraking geweest zijn deze gedachten? Heeft niemand deze gedachten en zijn wij buitenbeentjes? Deze gedachten komen soms op de voorgrond, maar zijn gelukkig niet allesbepalend. Maar ik vind het toch straf dat we zulke falingsgedachten hebben.

We zijn ook bezig met het aanleggen van allerhande lijstjes. Meer TODO lijstjes. In de drukte die er misschien gaat komen is dat misschien wel nodig. Voorlopig hebben we 2 lijstjes. Een lijstje voor dingen die we moeten doen VOOR we naar het ziekenhuis rijden en een ander voor achteraf. Voorlopig staan er nog niet veel zaken op die lijstjes, maar dat komt misschien nog.

Bijna weekend

Elke keer het weekend is ben ik gelukkig. Waarom? Ik zet elk weekend een streepje en ik zie dat ik er al 35 heb. Dit wil zeggen nog 5 weekjes. Niet zo erg lang meer dus. Of het echt zolang gaat duren is de vraag, want naar ik heb horen vertellen zouden kindjes via ifv of icsi iets vroeger komen. Voor mij zou het al mogen komen. Maar misschien is het toch beter dat het kindje nog eventjes in het warme plekje blijft zitten om daar nog wat te groeien.

Gisteren had ik ineens een raar gevoel. Ineens denk ik dat ik besefte dat binnen een paar weken onze levens voorgoed gaan veranderen. Vanaf dan zullen we echt rekening moeten houden met een echt kindje. Nu kunnen we nog als we willen de auto instappen en vertrekken. Als ons babytje er is, dan zal dat niet meer gaan, want als het moet slapen gaat dat uiteraard voor. Het gaat ook raar zijn denk ik van ineens een nieuwe naam te moeten uitspreken, hoewel dat wel zal meevallen.

Deze gedachten zijn dus allemaal het gevolg van het besef dat het leven over een maand voorgoed veranderd is voor ons.

Onderzoekje

Gisteren was het weer zover. We mochten nog eens voor de zoveelste keer kijken naar ons babytje. Toen we aankwamen bij de praktijk van de geneacoloog was er een koppel voor ons. Die moesten na ons maar dachten dat we hen voorlieten, mooi mis dus. Goed dat we gezegd hadden dat we er om dat uur moesten zijn anders hadden ze echt voorgestoken.

Binnengekomen bij de arts, had hij precies niet veel tijd. Veel hebben we niet gezien van het babytje, zo snel ging hij met het beeld. Misschien ook omdat we nog steeds niet weten of het een jongetje of een meisje is dat hij zo snel gaat met zijn echo dingetje. In ieder geval is het kindje nu rond de 2kg volgens hem. Meer heeft hij niet gezegd. Precies of hij had geen tijd gisteren, zo snel was hij. Tien minuten later stonden we dan al terug buiten, met een gemengd gevoel vond ik. Was nu echt alles in orde of wil hij iets niet zeggen ? Ik ga ervanuit dat het allemaal in orde is. Negatief denken is niet goed denk ik, dat is niet goed voor de aanstaande moeder en voor het kindje. Als die in paniek schiet nu denk ik dat het niet goed is voor ons kindje.

gezien in een station

Een paar dagen geleden ging ik richting huis. Ik was met de trein op mijn bestemming aangekomen, dus moest ik die noodgedwongen terug nemen. In het station op de trap kwam ik een koppel tegen dat haastig naar beneden liep. Ze waren blijkbaar nogal gehaast. Dit alles goed en wel, maar halverwege de trap zag ik een klein meisje de trap afdalen. Ocharme, ze was helemaal alleen. Ik schat haar een jaar of 6. Ik was al vrij laat voor de trein te halen, maar toch kon ik me niet bedwingen om een paar keer achterom te kijken.

Toen het meisje beneden aan de trap aangekomen was moest ze nogal lopen om haar ouders in te halen. Inderdaad het was het koppel dat ik voor het meisje had gezien. Ze hadden niet eens 1 keer achterom gekeken. Dit vond ik nogal straf. Natuurlijk ken ik hun situatie niet, misschien was het meisje voordien koppig, wou het niet mee en deden ze dan of ze haar achterlieten, maar ik vond het toch straf dat de moeder of vader niet eens keken. Voor hetzelfde geld was er iemand gewoon langsgekomen en haar meegenomen.

Ik vraag mezelf ook af dat ik zo kijk naar zulke situaties omdat het lang zo lang geduurd heeft voor onze wens in vervulling is gegaan. Bij mijn weten zie ik zulke dingen de laatste jaren meer en meer en dat ergert me soms wel.
Op het forum van de verdwaalde ooievaar heb ik ook een soortgelijk bericht zien staan. Er stond ondermeer dit in het bericht:

Er zijn nog situaties waarbij ik me afvraag, reageer ik nu zo omdat we zo lang op ons kindje hebben gewacht, of is het gewoon mijn karakter? Bv. verwen ik haar meer? Of ben ik te overbeschermend?

Ik vraag me dat ook af. Reageren alle mensen die in onze situatie zo of zijn het maar enkele mensen die zo reageren en denken. Gaan wij onze kinderen meer verwennen, beschermen als andere koppels ? De tijd zal het leren denk ik.

treinen

Even een handige link neerplaatsen. De treinmensen zijn aan het bijbenen met de tijd, hoera. Eindelijk een pagina zoals de metro van brussel al lang heeft waar je kan zien waar de trein zich bevindt, of hij vertraging heeft en meer. Kijk maar eens op http://www.railtime.be/website/default.aspx Nu nog minder vertragingen en we zijn helemaal blij.