echo op 9 weken

Maandag de laatste keer naar het UZA voor de echo op 9 weken. De wachtzaal zat bomvol. Er was gewoon niet genoeg plaats om iedereen te doen zitten. Het babietje was goed gegroeit. Twee en een halve centimeter, op schema volgens de geneacoloog en het bewoog zelfs al een beetje. Nu zagen we al een klein beetje meer als de vorige keer.

Op deze foto is het niet zo heel duidelijk te zien (wegens een slechte scanner heb ik er maar een foto van genomen), maar er waren al eerste tekenen van armpjes en beentjes op te zien. De volgende echo zal op 12 weken zijn. Dan zal ik terug aan het werken zijn, maar dat is niet zo erg, want ik ga toch weer mee, zoals een papa die graag kindjes heeft zou moeten doen.

Nog 2 dagen

Wegens een zotte drukte heb ik dus weinig tijd om nog iets neer te pennen. Wat gebeurt er toch zul je denken? Neen niets met de baby hoor. Overmorgen heeft er hier namenlijk een klein feestje plaats. Een trouwpartij namenlijk. En uiteraard moeten we daar nog het een en ander voor doen omdat we nogal veel zelf willen doen en het echt klein en intiem houden. Geen groot feest voor ons. Dat het zoveel werk met zich meebracht hadden we niet gedacht.
En het feit dat mijn toekomstige momenteel nog steeds niet gespaard blijft van enorme moeheid maakt het er voor haar niet gemakkelijker op. Het werk moet toch gedaan worden. Daarom ben ik vroeger begonnen met al het werk dan normaal, zodat zij kan rusten. Voor 1 ding zijn wij momenteel blij. We hebben geen huwelijksreis gepland. Het zou nu toch niet gaan, want het minste dat ze in de wagen of ander vervoermiddel zit, is de misselijkheid daar. Dus het gaat thuisblijven worden dit verlof. Maar uitstel van dat reisje is geen afstel, desnoods doen we het reisje met een kindje volgend jaar of binnen een aantal jaren. Het is het wachten waard.

De eerste echo

Na deze nacht redelijk slecht geslapen te hebben stonden we vroeg op om naar hete UZA te rijden. Aangezien mijn vriendin nogal veel last heeft van ochtendmisselijkheid, waren we ongeveer een kwartiertje later op de baan als anders. De rit was als een hel voor haar dat kan ik je verzekeren. Ik weet wat het is om misselijk te zijn in een auto. Dit weer 45 minuten, maar het was dit keer om te zien of alles goed is met het toekomstige kindje.

Toen we in de wachtzaal aankwamen waren er wel 10 mensen voor ons. Dat ging nog lang duren dus. Hoewel het viel mee achteraf bekeken, 5 ervan moesten geen echo laten doen, enkel bloed laten prikken dus slechts 5 wachtenden voor ons. Dan ineens roept de dokter “de volgende”, het is aan ons.

Het was prof. dr Delbeke. Hij is het diensthoofd daar en degene met de meeste ervaring ook. Hij had al vlug gezien dat er een vruchtzakje was met een klein babytje erin. Het was echt de moeite om te mogen aanschouwen. Zeker als je dan ziet dat er een klein hartje op en neer gaat, of heen en weer, want het is zo klein en het gaat zo vlug allemaal op dat moment. We hadden zelfs niet gedacht dat hij het zou laten horen, maar ja hoor, ongeveer het dubbele van onze hartslag hoorden we de hartslag van ons babietje.

Het vervolg gaat zijn dat we binnen 2 weken nog eens voor een laatste keer mogen gaan naar het UZA en als dan alles nog steeds in orde is, mogen we naar onze eigen geneacoloog gaan op week 12. Ik ga hier misschien vlug overheen, maar als man geeft het een ander gevoel dan als vrouw denk ik. Ik denk dat een vrouw dit nog intenser aanvoelt. In ieder geval viel er een serieuse blok van mijn vriendin haar schouders, omdat ze niet gedacht had dat het hartje zou kloppen.

Thuis aangekomen direct een afspraak gemaakt bij onze geneacoloog hier in het hospitaal. We mogen al direct in de 12 de week op maandagavond gaan. Er was nog een gaatje. In ieder geval kunnen we voorlopig met een gerust hart gaan slapen en beginnen ons zenuwachtig te maken voor een komende trouwpartij

De voorbije dagen

De voorbije dagen is alles relatief normaal gegaan. In de loop van denk ik donderdag of vrijdag voelde mijn vriendin soms iets. Precies of de hartslag harder werd en dan tintelingen aan de linkerkant. Is dat een teken dat er een of meerdere hartjes worden opgestart ? Volgens mij zou dat kunnen omdat er bij een hartstilstand ook elektroshocks toegediend worden om dit terug te doen kloppen. Dus waarom zou het (vrouwelijk) lichaam dit dan niet uit zichzelf kunnen ?

De vriendin is wel echt supermisselijk. Op een computerscherm kijken gaat zelfs niet. Ik liet zo vrijdag een foto zien van onze tuin op de PC en het resultaat was dat ze het schermpje van mijn laptop dichtklapte.

Gisteren waren we een beetje verplicht om het huis te verlaten wegens een klein feestje in de familie. Op zich niet zo erg ware er niet die misselijkheid. We zouden graag nog een paar weken de zwangerschap willen verborgen houden. Zou het opvallen was onze vraag ? Ook al omdat er belegde broodjes waren als eten en sla naar het schijnt niet zo goed is als je niet immuun bent voor toxoplasmose. Maar gelukkig was er ook iets anders zodat het al bij al nog meeviel. We zijn wel voor de eerste keer zeer vlug vertrokken. Het viel denk ik wel op. Maar eigenlijk was de oorzaak van ons vertrek dat sommige aanwezige mensen ons begonnen te irriteren. Gelukkig misschien, want we waren net op tijd thuis, nog een half uurtje langer gebleven en het was misschien verraden allemaal.

We willen dit perse nog een paar weken verborgen houden omdat we volgende week in het huwelijksbootje stappen. En het daar aankondigen is misschien wel leuker. Hoewel we erover aan het nadenken zijn om het de week erna te doen en dan iedereen afzonderlijk het te vertellen.

Dit wat er de voorbije dagen gebeurd is. De volgende posting zal gaan over wat er deze morgen is gebeurd. Dat wou ik houden voor een aparte posting.

terugblik

Aangezien er niet veel nieuws te vertellen valt, het leven gaat zijn gewone gang, en ik toch iets wil posten even een terugblik naar de periode tussen onze eerste en tweede poging. Op dat moment waren de broer en zus van mijn vriendin zwanger. Dus er zouden 2 kindjes bijkomen dit jaar. Joepie !

Voor de zus was het haar tweede. Nu moet je weten dat de ouders daar nog steeds niet willen beseffen dat het bij ons echt wel moeilijk gaat om kinderen te krijgen. Ze beseffen ook niet dat het ook moeilijk is om telkens je ze ziet dat ze beginnen met de vragen: Wanneer gaan jullie nu verdergaan en medische hulp zoeken? Ons standaard antwoord is tot nu toe: Nooit. De reden waarom we dit tot nu toe zelfs nog niet verteld hebben is dat ze dan elke dag aan te telefoon hangen om te vragen of het goed gaat. Die stress willen we vermijden en dus hebben we het niet verteld. Ze komen toch nooit langs, en dan zouden ze wel langskomen. Dat is hypocriet dus daar doen we niet aan mee.

Waar het hem echter over gaat is de volgende uitspraak die ik nu even omschrijf om geen namen te noemen: De zus moet haar kindje dat ze al heeft maar afgeven aan jullie, ze heeft binnenkort toch een ander. Als er dingen zijn die kwetsen dan zijn het dus zulke uitspraken. Gelukkig hebben wij ondertussen geleerd om dingen te negeren en er helemaal niet op te reageren want anders zouden we het zijn afgetrapt, ongeacht het die dag kerstmis was. Misschien was die uitspraak goed bedoeld, maar ze kwam in ieder geval kwetsend over en niet alleen voor ons. Wat moet de moeder wel niet gedacht hebben toen ?

Zelfs na toen 5 jaar herhalen dat er bij ons nooit kinderen komen, willen ze het nog niet inzien.

bloedafname

Deze morgend nog eens naar het ziekenhuis gemoeten om bloed te laten nemen. De wachtzaal zat goed vol deze keer. Er waren deze keer mensen die we al meerdere keren gezien hadden. Er was er zelfs ook een zwanger voor de 2de maal. Die had wel heel veel geluk gehad vond ik. Twee keer IUI moeten doen en 2 keer van de eerste keer zwanger. Ze zei zelf dat ze enorm veel geluk heeft gehad.

Sommige mensen dreigen de moed te verliezen als men over insiminatie praat dat het nooit zo zou lukken. Zij is denk ik een voorbeeld dat het wel kan. Dus mensen die nog kunstmatige inseminaties moeten ondergaan. De moed niet verliezen zou ik zeggen. Het is misschien een zware tijd, maar na regen komt zonneschijn.

Dat is zoals vandaag denk ik, nu ziet het er nog enorm bewolkt uit, maar straks schijnt de zon en wordt het misschien weer 30 graden. Dit is wel een beetje te veel van het goede, want gisteren had mijn vriendin enorm veel last van de hitte. Er is nog iets anders begonnen dit weekend. De misselijkheid was tot nu toe beperkt tot misselijk zijn, maar sinds een paar dagen is het een beetje verergerd. Daarstraks waren we net op tijd thuis, anders had ik de wagen moeten aan de kant zetten. Ik weet dat het enorm erg kan zijn, maar ik voel het zelf uiteraard niet. Ik vergelijk het een beetje zoals ik vroeger toen ik klein was en in de wagen zat, met wagenziekte.

druk drukker drukst

Na een paar dagen niet te kunnen posten, doe ik nu toch weer eens moeite om nog eens een klein berichtje te posten. De voorbije dagen waren nogal druk. Op het thuisfront moet ik meer en meer taken overnemen omdat de misselijkheid van mijn vriendin verergert met de dag. Die misselijkheid was niet zo erg als de moeheid ook niet enorm toegenomen is volgens mijn vriendin. Op zich is dit een goed teken denk ik, want dat wil hopelijk zeggen dat alles nog in orde is met het groeiende babytje. Ik weet niet of je nu al van baby kan spreken of dat het nog steeds embryo is. Daarom zeg ik al maar baby.
Mijn vriendin is er heilig van overtuigd dat het twee babies zijn. Als ze het erover heeft zegt ze altijd babietjeS. Het zou misschien kunnen omdat ze zo moe is. Maar voor de definitieve datum is nog steeds op 4 augustus.
Voor mij persoonlijk duurt het wachten naar de eerste echo superlang. Het wachten op de zwangerschapstest duurde ook wel lang, maar momenteel duren de dagen me toch iets te lang.

Geduld is een schone zaak. Hopelijk wordt het geduld beloond met nieuws dat alles ok is.

weekendperikelen

Ik heb de indruk dat het voorbije weekend voor veel mensen niet zo denderend is geweest. Ik verwijs hier naar volgende pagina’s: http://babyproject.skynetblogs.be/post/6075528/mijn-eerste-crash en http://babyaanboord.skynetblogs.be/post/6082140/beetje-blue

Dit waren niet de enigste die een dipje hadden dit weekend. Al degene die het nodig hebben mogen deze bril komen lenen

Moeheid

Waarom ben ik zo moe? Die vraag heb ik deze week meermaals gehoord thuis. Ik heb het even opgezocht via google en het volgende gevonden.

Zwanger zijn vergt veel energie: je kindje groeit, je hormonen en je lichaam veranderen. Je hebt dus meer slaap nodig. Vooral in het begin van de zwangerschap kan je erg moe zijn, in het tweede trimester van de zwangerschap vermindert dit

Tips:

• Rust en slaap meer.
• Probeer een middagdutje te doen. Bespreek dit met je werkgever.
• Gebruik natuurlijke hulpmiddeltjes als je niet kan inslapen: neem een bad, drink warme melk voor het slapengaan, enz.

Nu dit is allemaal goed en wel, maar probeer als zwangere vrouw maar eens een job te hebben en dan tijdens de werkuren te slapen. Geen enkele werkgever gaat dit toelaten. Ik vraag me eigenlijk af waarom in de wet niet staat dat als een vrouw te moe is om haar werk te doen dat ze dan niet op betaald verlof mag.
Na een fertiliteitsbehandeling ben je zoiezo al moe, want het put je lichaam uit. Dat heb zelfs ik ondervonden. Bij een vrouw kan het niet anders dat dat veel erger is. Waarom krijgen de mensen die dat willen dan niet zoiezo betaald verlof tijdens die 6 keer dat ze de behandelingen terugbetaald krijgen ? Het is toch niet dat de mensen zelf kiezen dat ze problemen hebben om zwanger te geraken?
Ik heb eventjes de programma’s van alle politieke partijen doorworsteld. Ik heb het eigenlijk niet dit weekend gedaan, maar voor de vorige verkiezingen, die al een jaartje zijn verstreken. Geen enkele politieke partij heeft ook maar iets in de aard van dit in hun programma staan. Blijkbaar moet de problematiek rond vruchtbaarheidsproblemen nog doordringen tot daar. Dus de organisatie De Verdwaalde Ooievaar heeft zeker nog haar werk.

Hormonen…

Deze morgend weer lekker vroeg opgestaan. Uitslapen is blijkbaar verleden tijd aan het worden. We moesten nog eens terug naar het UZA voor wat bloed af te geven Daar kregen we te horen van de verpleegster dat het zwangerschapshormoon de vorige keer nogal heel hoog stond. Dat is goed nieuws kregen we te horen. Het kan zelfs duiden dat het een tweeling is.
Als het dat is, dan wil dat zeggen dat de 2 embryotjes aan het groeien zijn. Goed nieuws dus. Voor de uitslag van vandaag moesten we wachten op een telefoontje. Het is dus blijkbaar weer een verlofdag anders moesten we zelf telefoneren. Rond de middag het telefoontje. De waardes waren gestegen dus dat is goed nieuws.

We moeten vanaf nu dus nog 3 keer naar het hospitaal rijden. Volgende week voor nog eens bloed, dan de week erop voor de echo en dan zouden we al een hartje moeten zien bewegen. En dan twee weken erna nog eens, wat dan de allerlaatste keer zal zijn.