Na deze nacht redelijk slecht geslapen te hebben stonden we vroeg op om naar hete UZA te rijden. Aangezien mijn vriendin nogal veel last heeft van ochtendmisselijkheid, waren we ongeveer een kwartiertje later op de baan als anders. De rit was als een hel voor haar dat kan ik je verzekeren. Ik weet wat het is om misselijk te zijn in een auto. Dit weer 45 minuten, maar het was dit keer om te zien of alles goed is met het toekomstige kindje.
Toen we in de wachtzaal aankwamen waren er wel 10 mensen voor ons. Dat ging nog lang duren dus. Hoewel het viel mee achteraf bekeken, 5 ervan moesten geen echo laten doen, enkel bloed laten prikken dus slechts 5 wachtenden voor ons. Dan ineens roept de dokter “de volgende”, het is aan ons.
Het was prof. dr Delbeke. Hij is het diensthoofd daar en degene met de meeste ervaring ook. Hij had al vlug gezien dat er een vruchtzakje was met een klein babytje erin. Het was echt de moeite om te mogen aanschouwen. Zeker als je dan ziet dat er een klein hartje op en neer gaat, of heen en weer, want het is zo klein en het gaat zo vlug allemaal op dat moment. We hadden zelfs niet gedacht dat hij het zou laten horen, maar ja hoor, ongeveer het dubbele van onze hartslag hoorden we de hartslag van ons babietje.
Het vervolg gaat zijn dat we binnen 2 weken nog eens voor een laatste keer mogen gaan naar het UZA en als dan alles nog steeds in orde is, mogen we naar onze eigen geneacoloog gaan op week 12. Ik ga hier misschien vlug overheen, maar als man geeft het een ander gevoel dan als vrouw denk ik. Ik denk dat een vrouw dit nog intenser aanvoelt. In ieder geval viel er een serieuse blok van mijn vriendin haar schouders, omdat ze niet gedacht had dat het hartje zou kloppen.
Thuis aangekomen direct een afspraak gemaakt bij onze geneacoloog hier in het hospitaal. We mogen al direct in de 12 de week op maandagavond gaan. Er was nog een gaatje. In ieder geval kunnen we voorlopig met een gerust hart gaan slapen en beginnen ons zenuwachtig te maken voor een komende trouwpartij