terugblik

Aangezien er niet veel nieuws te vertellen valt, het leven gaat zijn gewone gang, en ik toch iets wil posten even een terugblik naar de periode tussen onze eerste en tweede poging. Op dat moment waren de broer en zus van mijn vriendin zwanger. Dus er zouden 2 kindjes bijkomen dit jaar. Joepie !

Voor de zus was het haar tweede. Nu moet je weten dat de ouders daar nog steeds niet willen beseffen dat het bij ons echt wel moeilijk gaat om kinderen te krijgen. Ze beseffen ook niet dat het ook moeilijk is om telkens je ze ziet dat ze beginnen met de vragen: Wanneer gaan jullie nu verdergaan en medische hulp zoeken? Ons standaard antwoord is tot nu toe: Nooit. De reden waarom we dit tot nu toe zelfs nog niet verteld hebben is dat ze dan elke dag aan te telefoon hangen om te vragen of het goed gaat. Die stress willen we vermijden en dus hebben we het niet verteld. Ze komen toch nooit langs, en dan zouden ze wel langskomen. Dat is hypocriet dus daar doen we niet aan mee.

Waar het hem echter over gaat is de volgende uitspraak die ik nu even omschrijf om geen namen te noemen: De zus moet haar kindje dat ze al heeft maar afgeven aan jullie, ze heeft binnenkort toch een ander. Als er dingen zijn die kwetsen dan zijn het dus zulke uitspraken. Gelukkig hebben wij ondertussen geleerd om dingen te negeren en er helemaal niet op te reageren want anders zouden we het zijn afgetrapt, ongeacht het die dag kerstmis was. Misschien was die uitspraak goed bedoeld, maar ze kwam in ieder geval kwetsend over en niet alleen voor ons. Wat moet de moeder wel niet gedacht hebben toen ?

Zelfs na toen 5 jaar herhalen dat er bij ons nooit kinderen komen, willen ze het nog niet inzien.

bloedafname

Deze morgend nog eens naar het ziekenhuis gemoeten om bloed te laten nemen. De wachtzaal zat goed vol deze keer. Er waren deze keer mensen die we al meerdere keren gezien hadden. Er was er zelfs ook een zwanger voor de 2de maal. Die had wel heel veel geluk gehad vond ik. Twee keer IUI moeten doen en 2 keer van de eerste keer zwanger. Ze zei zelf dat ze enorm veel geluk heeft gehad.

Sommige mensen dreigen de moed te verliezen als men over insiminatie praat dat het nooit zo zou lukken. Zij is denk ik een voorbeeld dat het wel kan. Dus mensen die nog kunstmatige inseminaties moeten ondergaan. De moed niet verliezen zou ik zeggen. Het is misschien een zware tijd, maar na regen komt zonneschijn.

Dat is zoals vandaag denk ik, nu ziet het er nog enorm bewolkt uit, maar straks schijnt de zon en wordt het misschien weer 30 graden. Dit is wel een beetje te veel van het goede, want gisteren had mijn vriendin enorm veel last van de hitte. Er is nog iets anders begonnen dit weekend. De misselijkheid was tot nu toe beperkt tot misselijk zijn, maar sinds een paar dagen is het een beetje verergerd. Daarstraks waren we net op tijd thuis, anders had ik de wagen moeten aan de kant zetten. Ik weet dat het enorm erg kan zijn, maar ik voel het zelf uiteraard niet. Ik vergelijk het een beetje zoals ik vroeger toen ik klein was en in de wagen zat, met wagenziekte.

druk drukker drukst

Na een paar dagen niet te kunnen posten, doe ik nu toch weer eens moeite om nog eens een klein berichtje te posten. De voorbije dagen waren nogal druk. Op het thuisfront moet ik meer en meer taken overnemen omdat de misselijkheid van mijn vriendin verergert met de dag. Die misselijkheid was niet zo erg als de moeheid ook niet enorm toegenomen is volgens mijn vriendin. Op zich is dit een goed teken denk ik, want dat wil hopelijk zeggen dat alles nog in orde is met het groeiende babytje. Ik weet niet of je nu al van baby kan spreken of dat het nog steeds embryo is. Daarom zeg ik al maar baby.
Mijn vriendin is er heilig van overtuigd dat het twee babies zijn. Als ze het erover heeft zegt ze altijd babietjeS. Het zou misschien kunnen omdat ze zo moe is. Maar voor de definitieve datum is nog steeds op 4 augustus.
Voor mij persoonlijk duurt het wachten naar de eerste echo superlang. Het wachten op de zwangerschapstest duurde ook wel lang, maar momenteel duren de dagen me toch iets te lang.

Geduld is een schone zaak. Hopelijk wordt het geduld beloond met nieuws dat alles ok is.

weekendperikelen

Ik heb de indruk dat het voorbije weekend voor veel mensen niet zo denderend is geweest. Ik verwijs hier naar volgende pagina’s: http://babyproject.skynetblogs.be/post/6075528/mijn-eerste-crash en http://babyaanboord.skynetblogs.be/post/6082140/beetje-blue

Dit waren niet de enigste die een dipje hadden dit weekend. Al degene die het nodig hebben mogen deze bril komen lenen

Moeheid

Waarom ben ik zo moe? Die vraag heb ik deze week meermaals gehoord thuis. Ik heb het even opgezocht via google en het volgende gevonden.

Zwanger zijn vergt veel energie: je kindje groeit, je hormonen en je lichaam veranderen. Je hebt dus meer slaap nodig. Vooral in het begin van de zwangerschap kan je erg moe zijn, in het tweede trimester van de zwangerschap vermindert dit

Tips:

• Rust en slaap meer.
• Probeer een middagdutje te doen. Bespreek dit met je werkgever.
• Gebruik natuurlijke hulpmiddeltjes als je niet kan inslapen: neem een bad, drink warme melk voor het slapengaan, enz.

Nu dit is allemaal goed en wel, maar probeer als zwangere vrouw maar eens een job te hebben en dan tijdens de werkuren te slapen. Geen enkele werkgever gaat dit toelaten. Ik vraag me eigenlijk af waarom in de wet niet staat dat als een vrouw te moe is om haar werk te doen dat ze dan niet op betaald verlof mag.
Na een fertiliteitsbehandeling ben je zoiezo al moe, want het put je lichaam uit. Dat heb zelfs ik ondervonden. Bij een vrouw kan het niet anders dat dat veel erger is. Waarom krijgen de mensen die dat willen dan niet zoiezo betaald verlof tijdens die 6 keer dat ze de behandelingen terugbetaald krijgen ? Het is toch niet dat de mensen zelf kiezen dat ze problemen hebben om zwanger te geraken?
Ik heb eventjes de programma’s van alle politieke partijen doorworsteld. Ik heb het eigenlijk niet dit weekend gedaan, maar voor de vorige verkiezingen, die al een jaartje zijn verstreken. Geen enkele politieke partij heeft ook maar iets in de aard van dit in hun programma staan. Blijkbaar moet de problematiek rond vruchtbaarheidsproblemen nog doordringen tot daar. Dus de organisatie De Verdwaalde Ooievaar heeft zeker nog haar werk.

Hormonen…

Deze morgend weer lekker vroeg opgestaan. Uitslapen is blijkbaar verleden tijd aan het worden. We moesten nog eens terug naar het UZA voor wat bloed af te geven Daar kregen we te horen van de verpleegster dat het zwangerschapshormoon de vorige keer nogal heel hoog stond. Dat is goed nieuws kregen we te horen. Het kan zelfs duiden dat het een tweeling is.
Als het dat is, dan wil dat zeggen dat de 2 embryotjes aan het groeien zijn. Goed nieuws dus. Voor de uitslag van vandaag moesten we wachten op een telefoontje. Het is dus blijkbaar weer een verlofdag anders moesten we zelf telefoneren. Rond de middag het telefoontje. De waardes waren gestegen dus dat is goed nieuws.

We moeten vanaf nu dus nog 3 keer naar het hospitaal rijden. Volgende week voor nog eens bloed, dan de week erop voor de echo en dan zouden we al een hartje moeten zien bewegen. En dan twee weken erna nog eens, wat dan de allerlaatste keer zal zijn.

In de ochtend

Sinds de terugplaatsing moest er eutrogestan opgestoken worden, drie keer per dag. Dit is een of ander hormoon dat het baarmoederslijmvlies wat doet aandikken zodat er een grotere kans zou zijn op innesteling. Dat is allemaal goed en wel ware het niet dat dit hormoon nogal wat ‘kwaaltjes’ met zich meebrengt.
De eerste 2 pogingen was het precies of de zwangerschap was al een feit. Ochtendmisselijkheid, misselijk worden van bepaalde geuren, moe worden, … Noem maar op en mijn vriendin had het wel.

Deze poging is dus blijkbaar gelukt volgens de bloedwaarden. Het is ook te merken denk ik, want als je er op let, zijn er nu humeurtjes te bespeuren die dat mijn zwangere schoonzussen vorig jaar ook hadden. En meer nog, de ochtendmisselijkheid begint erger te worden. Vorige weken was het na het eten van 1 boterham wel over. Nu duurt het al wat langer voor dit lastig kwaaltje over is. Ik heb het altijd gezegt, een (zwangere) vrouw ziet nogal af.

Aanstaande maandag mogen we terug gaan voor nog eens een keertje bloed te laten prikken. We mogen ook op dinsdag gaan, maar dan moet er weer verlof genomen worden dus zullen we maar op maandag gaan, het is dan wel een feestdag, maar dan kunnen we daarna verder gaan misschien. In ieder geval waren we van plan om dit weekend eens naar het Groothertochdom Luxemburg af te zakken om er eens van te genieten.

even over iemand anders

Vorig jaar september kregen we te horen dat van de aanstaande schoonfamilie zowel schoonbroer als schoonzus een kindje verwachtten voor begin dit jaar. Zonder hierover verder uit te wijden, iedereen was tevree. De ene vrouw kloeg al wat meer als de andere, maar dat zal wel normaal zijn.

De dag van geboorte nummer 1 kregen we echter slecht nieuws. Het kindje was gestorven. Iedereen treurig natuurlijk. Het andere kindje was gelukkig wel gezond.

Nu kregen we te horen dat het ene kindje gedoopt gaat worden. De moeder begreep echter niet dat de schoonzuster zei dat ze niet kwam naar de doop. Ze zei dat de andere niet zo egoistisch moest zijn en ook maar eens aan haar geluk moest denken. Dat laatste vond ik grof, ik begrijp namenlijk heel goed dat ze niet wil gaan. Als ik in die situatie zou zijn, zou ik het ook niet kunnen, zelfs niet na een half jaar. Het is veel te pijnlijk te zien dat jouw eigen kindje ook zo oud zou zijn nu. En telkens als het weent krijg je dan dat voor ogen dat dat jouw kind had kunnen zijn. Sommige mensen willen dit niet begrijpen zo blijkt.

Uit het nieuws

Ik keek zojuist naar de site van het vrt journaal : deredactie.be en daar zag ik een artikel over zwangerschappen. Ik zal het hier integraal pasten, omdat de pagina binnenkort waarschijnlijk verdwenen is.

wo 16/07/08 17:44 – Van het aantal vrouwen dat
vorig jaar beviel, werd 1 op de 20 zwanger met de hulp van een speciale
behandeling. Het aantal behandelingen zit in de lift. In 2007 is dat al
5 procent van alle zwangerschappen.

Tien procent van de zwangerschappen met een behandeling, resulteert in een meerling. Dat is drie keer meer dan bij vrouwen die op natuurlijke wijze zwanger worden.

De meest voorkomende behandeling is een hormoonstimulatie van de eierstokken. Die behandeling is goed voor 40 procent van de gevallen.

In 36 procent van de gevallen wordt in-vitrobevruchting toegepast. Bij in vitro worden eicellen en zaadcellen buiten het lichaam samengebracht.

Het artikel blijft heel oppervlakkig. Maar de percentages vind ik nogal interessant. Eén op twintig, dat is vijf percent. Ik denk dat het een stijgende trent is de laatste jaren. Is dit omdat de techniek beter gekend is ? Is het omdat men nu iets terugbetaald? Of misschien gewoon meer koppels in aantallen waarbij het niet meer lukt ?

verhaaltje

Er waren eens 2 muisjes die gingen samenwonen. Alles ging goed, hun ouders kwamen geregeld op bezoek en ze gingen ook geregeld bij hun ouders op bezoek. Op een zonnige dag beslisten de muisjes om kleine babymuisjes te krijgen. Na dat er na een jaartje nog problemen waren met de regelmaat van de maandstonden van het ene muisje, gingen ze eens kijken naar dokter muis.

Dokter muis had echter geen goed nieuws. Die vertelde hun immers dat ze nooit zonder hulp van een andere dokter muis geen muisjes konden krijgen.

Na een paar weken dit nieuws beslistten de muisjes om dit te vertellen aan hun ouders. Dit kwam natuurlijk aan als een schok bij de ouders. Helaas 1 van de 2 ouderparen kwam sindsdien nog zelden bij de muisjes over de vloer. Als ze de ouders uitnodigden kwamen ze wel, maar dan zo laat mogelijk en waren altijd weer snel weg. Als ze er dan al waren of de muisjes waren bij hen op bezoek, dan kwam er altijd 1 onderwerp ter sprake. “Waarom gaan jullie niet naar dokter muis?”

Er was echter nog meer. Een paar maanden later hoorden ze ineens dat andere mensen van wie ze het het liefst hadden dat die van niets wisten dat ze wisten wat de problemen waren. Aangezien de muisjes dit enkel aan de ouders verteld hadden wisten ze al vlug dat niemand van hun ouders kon zwijgen tegen anderen, ook al hadden ze dit nieuws in vertrouwen gekregen.

Een paar jaar later besloten de muisjes om toch naar dokter muis te gaan, de babymuisjeswens was te groot. De vraag was nu echter of ze dit zouden vertellen aan hun ouders. Ze besloten van het voorlopig niet te doen. Zouden ze dit vertellen als er ooit een baby muisje zou zijn of niet rekening houdende met het feit dat het zus muis van het ene muisje wel bezoek kregen van de ouderlijke muisjes omdat ze wel kleine muisjes had ondertussen. Sinds dat voorval kwamen de ouders niet meer uit eigen beweging. Alles wat men tegen hen zei in vertrouwen wist heel snel iedereen en ze beseften de gevoelens van onze 2 muisjes niet.

To be continued …