De langverwachte dag

Vrijdag avond, nog 1 nachtje slapen en we konden bloed laten prikken voor de zwangerschapstest. Het lot heeft anders beslist. Het probleem is namelijk dat als je niet verteld aan de naaste familie dat je met zulke behandelingen bezig bent, dat ze dan roet in het eten kunnen gooien. Tuurlijk was er zaterdag ‘dringendere’ zaken die op stapel stonden. Nu niet getreurd, we konden altijd nog op zondag ochtend gaan.

De vraag is, is het nummer 13 een ongeluksgetal zoals zovelen zeggen. Ik ben niet zo bijgelovig maar ik vind deze behandeling het wel raar. De pufs zijn begonnen op 1 juni, 13 dagen later mochten we beginnen spuitjes plaatsen. Toevallig mocht 13 dagen later pregnyl gezet worden. Tijdens de pickup waren er 13 eicellen. Dus waarom het rijtje ook niet afmaken en dan de 13de gaan ipv de 12de, precies of deze keer het getal 13 er altijd bij moest zijn.

Zondag ochtend, eigenlijk waren we allebei best zenuwachtig voor het resultaat. In de wachtzaal zaten niet zoveel mensen. Twee mensen voor ons, dat viel best mee. Na ons kwamen er ineens meer mensen binnen, dus juist op tijd om niet al te lang in de wachtzaal te moeten vertoeven. Een half uurtje later waren we al op de terugweg naar huis. We zouden vandaag niet zelf moeten telefoneren omdat het weekend is. Het was echter nog maar 9 uur, dus nog 3 lange uren. We zijn dan maar een uurtje in het bos gaan wandelen om te tijd te doden. Eigenlijk om niet thuis rond tafel te zitten afwachten en zo nog meer zenuwen te krijgen. Rond 11 uur waren we dan thuisgekomen.

Rond de middag, wat uur zou dat zijn? De eerste keer was het ook rond de middag maar dat was toen pas om 14 uur. Het zou uiteraard liggen aan het aantal pickups en het aantal transfers dat ze hebben die dag. Er was in ieder geval al minstens 1 pickup omdat we een koppeltje aan het labo hebben gezien. Hopelijk hebben zij een goede pickup gehad.

Rond 12 uur dan maar aan tafel gegaan. Ineens gaat de telefoon over. Ik kan je verzekeren dat dat een spannend moment is. Het was de dokter aan de lijn. Meestal weet je met de eeste zin die ze zeggen al hoe laat het is. “Mevrouw”, ik had niet opgenomen, “wij hebben goed nieuws voor u”

Ik kan je zeggen die zin heeft nog heel de dag door onze oren gespookt, niet alleen dat, maar ook dingen zoals, oei er moet nog zoveel gebeuren. Maar voorlopig gaan we ons daar geen zorgen om maken en nog genieten van dit belangrijke en positieve nieuws.