terugblik

Aangezien er niet veel nieuws te vertellen valt, het leven gaat zijn gewone gang, en ik toch iets wil posten even een terugblik naar de periode tussen onze eerste en tweede poging. Op dat moment waren de broer en zus van mijn vriendin zwanger. Dus er zouden 2 kindjes bijkomen dit jaar. Joepie !

Voor de zus was het haar tweede. Nu moet je weten dat de ouders daar nog steeds niet willen beseffen dat het bij ons echt wel moeilijk gaat om kinderen te krijgen. Ze beseffen ook niet dat het ook moeilijk is om telkens je ze ziet dat ze beginnen met de vragen: Wanneer gaan jullie nu verdergaan en medische hulp zoeken? Ons standaard antwoord is tot nu toe: Nooit. De reden waarom we dit tot nu toe zelfs nog niet verteld hebben is dat ze dan elke dag aan te telefoon hangen om te vragen of het goed gaat. Die stress willen we vermijden en dus hebben we het niet verteld. Ze komen toch nooit langs, en dan zouden ze wel langskomen. Dat is hypocriet dus daar doen we niet aan mee.

Waar het hem echter over gaat is de volgende uitspraak die ik nu even omschrijf om geen namen te noemen: De zus moet haar kindje dat ze al heeft maar afgeven aan jullie, ze heeft binnenkort toch een ander. Als er dingen zijn die kwetsen dan zijn het dus zulke uitspraken. Gelukkig hebben wij ondertussen geleerd om dingen te negeren en er helemaal niet op te reageren want anders zouden we het zijn afgetrapt, ongeacht het die dag kerstmis was. Misschien was die uitspraak goed bedoeld, maar ze kwam in ieder geval kwetsend over en niet alleen voor ons. Wat moet de moeder wel niet gedacht hebben toen ?

Zelfs na toen 5 jaar herhalen dat er bij ons nooit kinderen komen, willen ze het nog niet inzien.