echo op 9 weken

Maandag de laatste keer naar het UZA voor de echo op 9 weken. De wachtzaal zat bomvol. Er was gewoon niet genoeg plaats om iedereen te doen zitten. Het babietje was goed gegroeit. Twee en een halve centimeter, op schema volgens de geneacoloog en het bewoog zelfs al een beetje. Nu zagen we al een klein beetje meer als de vorige keer.

Op deze foto is het niet zo heel duidelijk te zien (wegens een slechte scanner heb ik er maar een foto van genomen), maar er waren al eerste tekenen van armpjes en beentjes op te zien. De volgende echo zal op 12 weken zijn. Dan zal ik terug aan het werken zijn, maar dat is niet zo erg, want ik ga toch weer mee, zoals een papa die graag kindjes heeft zou moeten doen.

Nog 2 dagen

Wegens een zotte drukte heb ik dus weinig tijd om nog iets neer te pennen. Wat gebeurt er toch zul je denken? Neen niets met de baby hoor. Overmorgen heeft er hier namenlijk een klein feestje plaats. Een trouwpartij namenlijk. En uiteraard moeten we daar nog het een en ander voor doen omdat we nogal veel zelf willen doen en het echt klein en intiem houden. Geen groot feest voor ons. Dat het zoveel werk met zich meebracht hadden we niet gedacht.
En het feit dat mijn toekomstige momenteel nog steeds niet gespaard blijft van enorme moeheid maakt het er voor haar niet gemakkelijker op. Het werk moet toch gedaan worden. Daarom ben ik vroeger begonnen met al het werk dan normaal, zodat zij kan rusten. Voor 1 ding zijn wij momenteel blij. We hebben geen huwelijksreis gepland. Het zou nu toch niet gaan, want het minste dat ze in de wagen of ander vervoermiddel zit, is de misselijkheid daar. Dus het gaat thuisblijven worden dit verlof. Maar uitstel van dat reisje is geen afstel, desnoods doen we het reisje met een kindje volgend jaar of binnen een aantal jaren. Het is het wachten waard.

De eerste echo

Na deze nacht redelijk slecht geslapen te hebben stonden we vroeg op om naar hete UZA te rijden. Aangezien mijn vriendin nogal veel last heeft van ochtendmisselijkheid, waren we ongeveer een kwartiertje later op de baan als anders. De rit was als een hel voor haar dat kan ik je verzekeren. Ik weet wat het is om misselijk te zijn in een auto. Dit weer 45 minuten, maar het was dit keer om te zien of alles goed is met het toekomstige kindje.

Toen we in de wachtzaal aankwamen waren er wel 10 mensen voor ons. Dat ging nog lang duren dus. Hoewel het viel mee achteraf bekeken, 5 ervan moesten geen echo laten doen, enkel bloed laten prikken dus slechts 5 wachtenden voor ons. Dan ineens roept de dokter “de volgende”, het is aan ons.

Het was prof. dr Delbeke. Hij is het diensthoofd daar en degene met de meeste ervaring ook. Hij had al vlug gezien dat er een vruchtzakje was met een klein babytje erin. Het was echt de moeite om te mogen aanschouwen. Zeker als je dan ziet dat er een klein hartje op en neer gaat, of heen en weer, want het is zo klein en het gaat zo vlug allemaal op dat moment. We hadden zelfs niet gedacht dat hij het zou laten horen, maar ja hoor, ongeveer het dubbele van onze hartslag hoorden we de hartslag van ons babietje.

Het vervolg gaat zijn dat we binnen 2 weken nog eens voor een laatste keer mogen gaan naar het UZA en als dan alles nog steeds in orde is, mogen we naar onze eigen geneacoloog gaan op week 12. Ik ga hier misschien vlug overheen, maar als man geeft het een ander gevoel dan als vrouw denk ik. Ik denk dat een vrouw dit nog intenser aanvoelt. In ieder geval viel er een serieuse blok van mijn vriendin haar schouders, omdat ze niet gedacht had dat het hartje zou kloppen.

Thuis aangekomen direct een afspraak gemaakt bij onze geneacoloog hier in het hospitaal. We mogen al direct in de 12 de week op maandagavond gaan. Er was nog een gaatje. In ieder geval kunnen we voorlopig met een gerust hart gaan slapen en beginnen ons zenuwachtig te maken voor een komende trouwpartij

De voorbije dagen

De voorbije dagen is alles relatief normaal gegaan. In de loop van denk ik donderdag of vrijdag voelde mijn vriendin soms iets. Precies of de hartslag harder werd en dan tintelingen aan de linkerkant. Is dat een teken dat er een of meerdere hartjes worden opgestart ? Volgens mij zou dat kunnen omdat er bij een hartstilstand ook elektroshocks toegediend worden om dit terug te doen kloppen. Dus waarom zou het (vrouwelijk) lichaam dit dan niet uit zichzelf kunnen ?

De vriendin is wel echt supermisselijk. Op een computerscherm kijken gaat zelfs niet. Ik liet zo vrijdag een foto zien van onze tuin op de PC en het resultaat was dat ze het schermpje van mijn laptop dichtklapte.

Gisteren waren we een beetje verplicht om het huis te verlaten wegens een klein feestje in de familie. Op zich niet zo erg ware er niet die misselijkheid. We zouden graag nog een paar weken de zwangerschap willen verborgen houden. Zou het opvallen was onze vraag ? Ook al omdat er belegde broodjes waren als eten en sla naar het schijnt niet zo goed is als je niet immuun bent voor toxoplasmose. Maar gelukkig was er ook iets anders zodat het al bij al nog meeviel. We zijn wel voor de eerste keer zeer vlug vertrokken. Het viel denk ik wel op. Maar eigenlijk was de oorzaak van ons vertrek dat sommige aanwezige mensen ons begonnen te irriteren. Gelukkig misschien, want we waren net op tijd thuis, nog een half uurtje langer gebleven en het was misschien verraden allemaal.

We willen dit perse nog een paar weken verborgen houden omdat we volgende week in het huwelijksbootje stappen. En het daar aankondigen is misschien wel leuker. Hoewel we erover aan het nadenken zijn om het de week erna te doen en dan iedereen afzonderlijk het te vertellen.

Dit wat er de voorbije dagen gebeurd is. De volgende posting zal gaan over wat er deze morgen is gebeurd. Dat wou ik houden voor een aparte posting.