Bijna weekend

Elke keer het weekend is ben ik gelukkig. Waarom? Ik zet elk weekend een streepje en ik zie dat ik er al 35 heb. Dit wil zeggen nog 5 weekjes. Niet zo erg lang meer dus. Of het echt zolang gaat duren is de vraag, want naar ik heb horen vertellen zouden kindjes via ifv of icsi iets vroeger komen. Voor mij zou het al mogen komen. Maar misschien is het toch beter dat het kindje nog eventjes in het warme plekje blijft zitten om daar nog wat te groeien.

Gisteren had ik ineens een raar gevoel. Ineens denk ik dat ik besefte dat binnen een paar weken onze levens voorgoed gaan veranderen. Vanaf dan zullen we echt rekening moeten houden met een echt kindje. Nu kunnen we nog als we willen de auto instappen en vertrekken. Als ons babytje er is, dan zal dat niet meer gaan, want als het moet slapen gaat dat uiteraard voor. Het gaat ook raar zijn denk ik van ineens een nieuwe naam te moeten uitspreken, hoewel dat wel zal meevallen.

Deze gedachten zijn dus allemaal het gevolg van het besef dat het leven over een maand voorgoed veranderd is voor ons.

Onderzoekje

Gisteren was het weer zover. We mochten nog eens voor de zoveelste keer kijken naar ons babytje. Toen we aankwamen bij de praktijk van de geneacoloog was er een koppel voor ons. Die moesten na ons maar dachten dat we hen voorlieten, mooi mis dus. Goed dat we gezegd hadden dat we er om dat uur moesten zijn anders hadden ze echt voorgestoken.

Binnengekomen bij de arts, had hij precies niet veel tijd. Veel hebben we niet gezien van het babytje, zo snel ging hij met het beeld. Misschien ook omdat we nog steeds niet weten of het een jongetje of een meisje is dat hij zo snel gaat met zijn echo dingetje. In ieder geval is het kindje nu rond de 2kg volgens hem. Meer heeft hij niet gezegd. Precies of hij had geen tijd gisteren, zo snel was hij. Tien minuten later stonden we dan al terug buiten, met een gemengd gevoel vond ik. Was nu echt alles in orde of wil hij iets niet zeggen ? Ik ga ervanuit dat het allemaal in orde is. Negatief denken is niet goed denk ik, dat is niet goed voor de aanstaande moeder en voor het kindje. Als die in paniek schiet nu denk ik dat het niet goed is voor ons kindje.

gezien in een station

Een paar dagen geleden ging ik richting huis. Ik was met de trein op mijn bestemming aangekomen, dus moest ik die noodgedwongen terug nemen. In het station op de trap kwam ik een koppel tegen dat haastig naar beneden liep. Ze waren blijkbaar nogal gehaast. Dit alles goed en wel, maar halverwege de trap zag ik een klein meisje de trap afdalen. Ocharme, ze was helemaal alleen. Ik schat haar een jaar of 6. Ik was al vrij laat voor de trein te halen, maar toch kon ik me niet bedwingen om een paar keer achterom te kijken.

Toen het meisje beneden aan de trap aangekomen was moest ze nogal lopen om haar ouders in te halen. Inderdaad het was het koppel dat ik voor het meisje had gezien. Ze hadden niet eens 1 keer achterom gekeken. Dit vond ik nogal straf. Natuurlijk ken ik hun situatie niet, misschien was het meisje voordien koppig, wou het niet mee en deden ze dan of ze haar achterlieten, maar ik vond het toch straf dat de moeder of vader niet eens keken. Voor hetzelfde geld was er iemand gewoon langsgekomen en haar meegenomen.

Ik vraag mezelf ook af dat ik zo kijk naar zulke situaties omdat het lang zo lang geduurd heeft voor onze wens in vervulling is gegaan. Bij mijn weten zie ik zulke dingen de laatste jaren meer en meer en dat ergert me soms wel.
Op het forum van de verdwaalde ooievaar heb ik ook een soortgelijk bericht zien staan. Er stond ondermeer dit in het bericht:

Er zijn nog situaties waarbij ik me afvraag, reageer ik nu zo omdat we zo lang op ons kindje hebben gewacht, of is het gewoon mijn karakter? Bv. verwen ik haar meer? Of ben ik te overbeschermend?

Ik vraag me dat ook af. Reageren alle mensen die in onze situatie zo of zijn het maar enkele mensen die zo reageren en denken. Gaan wij onze kinderen meer verwennen, beschermen als andere koppels ? De tijd zal het leren denk ik.

treinen

Even een handige link neerplaatsen. De treinmensen zijn aan het bijbenen met de tijd, hoera. Eindelijk een pagina zoals de metro van brussel al lang heeft waar je kan zien waar de trein zich bevindt, of hij vertraging heeft en meer. Kijk maar eens op http://www.railtime.be/website/default.aspx Nu nog minder vertragingen en we zijn helemaal blij.

Aftellen, nog 7 weken

De kaap van de 10 weken is ondertussen al gepasseerd. Dit was voor mij toch wel een speciale datum, want dan kon ik de weken die ons nog resten op 2 handen tellen. Vorige week was dan weer een andere kaap die voorbij was. Een nichtje van mij was namenlijk op 32 weken geboren en die is gezond en wel. Daarom, als het kindje nu geboren wordt, dan is de kans groot dat het kindje het haalt zonder kleerscheuren.

Ondertussen zijn we dus nog dichterbij de geplande datum aanbeland. Elke week maakt mij alvast ongeduldiger. Mijn vrouw wordt nerveuser met de week. Haar humeur gaat er op achteruit. Maar dit kan ook te wijten zijn aan de griep en de verkoudheid die erop gevolgd is. In ieder geval heeft ze een grote angst om de bevalling zelf. Ik denk dat dit komt omdat we overal horen dat het niet meevalt. De TV programma’s die over zwangerschap gaan helpen ook niet echt om dit te ontkrachten. En de woorden “het zal wel meevallen” durf ik niet meer te zeggen.
Bij de eerste pickup zei ik dit ook. Toen had het nog een kalmerend effect op haar, maar 2 pickups verder hielp dit niet echt meer. Ze wist veel beter hoe het aanvoelde als ik.

Vandaag heb ik ook stiekem een (klein) cadeautje gekocht voor na de bevalling. Momenteel kan ze namenlijk niet genieten van de chocola waar ze zo een grote zin in heeft. Maar als ze het eet, wordt ze misselijk. Dus je kan al raden wat het cadautje gaat worden. Het is niet veel, maar ik mag haar dan zeker niet verwaarlozen. Dat hoor je wel vaker, dat na een geboorte de moeder vergeten wordt. Alle aandacht gaat dan naar de baby. Deze wijze les hoop ik binnen een 10 weken nog in mijn achterhoofd te hebben zitten.