gezien in een station

Een paar dagen geleden ging ik richting huis. Ik was met de trein op mijn bestemming aangekomen, dus moest ik die noodgedwongen terug nemen. In het station op de trap kwam ik een koppel tegen dat haastig naar beneden liep. Ze waren blijkbaar nogal gehaast. Dit alles goed en wel, maar halverwege de trap zag ik een klein meisje de trap afdalen. Ocharme, ze was helemaal alleen. Ik schat haar een jaar of 6. Ik was al vrij laat voor de trein te halen, maar toch kon ik me niet bedwingen om een paar keer achterom te kijken.

Toen het meisje beneden aan de trap aangekomen was moest ze nogal lopen om haar ouders in te halen. Inderdaad het was het koppel dat ik voor het meisje had gezien. Ze hadden niet eens 1 keer achterom gekeken. Dit vond ik nogal straf. Natuurlijk ken ik hun situatie niet, misschien was het meisje voordien koppig, wou het niet mee en deden ze dan of ze haar achterlieten, maar ik vond het toch straf dat de moeder of vader niet eens keken. Voor hetzelfde geld was er iemand gewoon langsgekomen en haar meegenomen.

Ik vraag mezelf ook af dat ik zo kijk naar zulke situaties omdat het lang zo lang geduurd heeft voor onze wens in vervulling is gegaan. Bij mijn weten zie ik zulke dingen de laatste jaren meer en meer en dat ergert me soms wel.
Op het forum van de verdwaalde ooievaar heb ik ook een soortgelijk bericht zien staan. Er stond ondermeer dit in het bericht:

Er zijn nog situaties waarbij ik me afvraag, reageer ik nu zo omdat we zo lang op ons kindje hebben gewacht, of is het gewoon mijn karakter? Bv. verwen ik haar meer? Of ben ik te overbeschermend?

Ik vraag me dat ook af. Reageren alle mensen die in onze situatie zo of zijn het maar enkele mensen die zo reageren en denken. Gaan wij onze kinderen meer verwennen, beschermen als andere koppels ? De tijd zal het leren denk ik.