Emoties …

Sinds de negentiende van deze maand zijn wij trotse ouders geworden van een zoontje met de naam . Het is een flink kereltje, gezond en wel. Ik heb echter een raar gevoel. De emoties spelen me parten. Niet enkel mij, maar ook mijn vrouw is enorm emotioneel. Ik wist niet dat dat zo hard zou zijn. Tijdens de bevalling stond soms het wenen me dichtbij. Het is enorm erg zo dat je vrouw zoveel pijnen heeft en je kunt niets doen.

Zelf nu enkele dagen later betrap ik me erop dat de tranen me nog dikwijls in de ogen staan. Ik dacht dat als er een kindje geboren was, de gevoelens voor de papa op de tweede plaats kwamen en die daardoor op de achtergrond verdween. Dit merk ik duidelijk niet. We zijn volgens mij nog closer geworden. Komt dit door de behandelingen allemaal? Ik zou het graag weten of meer mensen dit voorhebben. Misschien zal deze vraag nooit beantwoord worden, maar dat is niet erg, zolang de zoon en mama maar gezond zijn en vlug huiswaards mogen keren.

En nu vlug terug naar het moederhuis, …

weer een wee

Vrijdag

Sinds gisterenavond heeft de vrouw enorm veel pijnlijke steken. Bij de geneacoloog aangekomen blijkt dat dit normaal is. Dat is het indalen van het kindje dat het veroorzaakt. Er was trouwens al een klein beetje ontsluiting. Volgens de dokter is het kindje op komst. Hij verwacht ons dit weekend. De avond vordert en de pijnscheuten in de lies komen ongeveer om de 20 minuten. Dan is het tijd om naar bed te gaan.

Zaterdag
Een goede nachtrust achter de rug, de pijnscheuten van mijn vrouw zijn er nog steeds, en doen nog steeds pijn, ze worden wel niet pijnlijker of sneller in frequency. Rond de middag nog steeds van hetzelfde. Dan na hard labeur in de tuin, is het ineens avond. Tijdens het avondeten valt ineens de pijn weg. Een uurtje zonder pijn was al eventjes geleden voor haar. Blijkbaar is het babytje nog niet klaar om nu al te komen. Een beetje teleurgesteld gaan we later op de avond slapen.

Zondag
Heel de zondag geen enkele pijnscheut voor mijn vrouw. Aan de ene kant is dat goed, want pijn lijden is nooit goed, maar dit wil ook zeggen dat het kindje nog niet echt van plan is om ter wereld te komen. Afwachten is de boodschap.

Vandaag
Tot nu toe nog steeds niets, dus het kindje zal nog enkele dagen in de warme buik van mamma willen vertoeven. Maar we troosten ons met de gedachte dat het nog maximaal 2 weken kan duren voor we trotse ouders zijn van ons eigen kindje. Het lange wachten is bijna voorbij, en ik kan verzekeren dat de laatste loodjes zwaar zijn.

Pijn

Vrijdag kwam ik thuis en ik zag meteen dat er iets niet in orde was. Het gezicht van mijn vrouw stond op angst. Ze was die dag nogal pijnlijk gevallen. De eerste vraag is dan natuurlijk of ze toch niet op de buik was gevallen, maar dit was gelukkig niet zo. Het kindje had sindsdien niet meer zo actief geweest als het tot dan toe altijd geweest was.

We zijn dan ook onmiddellijk naar de monitor gereden om te horen of het kindje niets had. Na ongeveer een uur waren we terug thuis. Alles is nog steeds in orde met het kindje. Het hartritme was perfect in orde. Toch heeft volgens mij het kindje er toch ook last van gehad, want de bewegingen zijn pas op zaterdag terug op volle toeren gegaan.

Zondag middag, ineens enorme pijnen in de onderbuik. Zijn dit de zogenoemde oefenweeen? Als dat zo is, dan moet een echte wee wel enorm pijnlijk zijn. Na een half uurtje waren die voorbij. Dit bewijst denk ik dat het niet meer zo heel lang gaat duren voor het kindje geboren gaat worden. Het kan vanaf nu elk moment gebeuren dat de telefoon gaat en ik van het werk terug huiswaards moet keren. Zoals ik al vaker gehoord heb van mensen die niet weten wat fertiliteit betekend, is dan ‘het mooie leventje’ voorbij, maar een nog mooier leven komt dan in de plaats, daar ben ik van overtuigd.

Deze morgen gelezen

Bron: Metrotime

Vrouwen werken vanaf 15 uur gratis

BRUSSEL De loonkloof tussen mannen en vrouwen bedraagt nog steeds 23,58%. Dat betekent dat vrouwen – gemiddeld en bruto per maand – bijna een vierde minder verdienen dan mannen. Dat melden ABVV en zij-kant, die het startschot hebben gegeven voor de vijfde editie van Equal Pay Day (EPD). Dat is de dag tot wanneer vrouwen moeten werken om evenveel te verdienen als wat mannen het hele jaar daarvoor verdiend hebben. Dit jaar valt die EPD op 27 maart. Naar aanleiding van deze vijfde editie werd het principe van de EPD ook toegepast op een werkdag van 9 uur tot 17 uur. Daaruit blijkt dat vrouwen in feite vanaf 15u05 gratis en voor niets werken.

Ik vind dit toch straf dat in deze tijden mannen en vrouwen nog steeds niet gelijk behandeld worden voor dezelfde job. Dit bericht had ik een aantal jaren reeds gelezen, maar er is dus nog steeds niets veranderd in tussentijd.

Vorige week

Vorige week hadden we nog eens een bezoekje aan de geneacoloog. Het begint zo stilletjesaan routine te worden. De standaard vraag is steeds of alles nog goed is en het kindje nog goed beweegd. Dit is zoals al de vorige keren nog steeds het geval. Terwijl dan mijn vrouw zich klaarmaakt om de echo te laten gebeuren, onderzoekt de arts de urine. PH waarde 6, dat is goed. Volgens Wikipedia moet de PH waarde tussen 5 en 7 liggen. Dus neutraal tot ligt zuur om het met chemische termen te zeggen. Hij mompelt nog een andere waarde maar die heb ik niet onthouden. Alles normaal.
Daarna de echo. Nu het nog maar een twee tot drie weekjes is voor de uitgerekende bevallingsdatum, moeten we bij de echo niet te goed kijken. We willen immers nog steeds de pret niet bederven door te zien of het een jongetje of meisje gaat worden. De geneacoloog slaagt hier uitermate goed in om dat te verbergen. Een paar ogenblikken later is het onderzoek weeral afgelopen. Alles op schema, het kindje zou ondertussen een 2 kilo 700 grammen moeten wegen, netjes op schema dus.
Het was die dag ook best dat we nog eens bloed lieten prikken, dit om te kijken of er geen negatieve dingen te zien zijn, zwangerschapsvergiftiging of zo denk ik. Dus nog vlug langs de afdeling die het bloed moet aftappen en dan was alles weeral achter de rug. Volgende afspraak bij de geneacoloog is binnen een 2 tal weekjes. Er was nog geen ontsluiting dus geen reden om sneller te gaan.

Ondertussen zijn we weer een paar dagen verder en alles is nog steeds zoals het hoort. Ik zit momenteel met 1 angst opgescheept. Ik voel me niet al te best. In mijn (werk)omgeving zijn er enorm veel mensen ziek en ik vrees dat ik hieraan niet kan ontsnappen. Dat zou enorm erg zijn, stel je voor dat ik met een enorme griepaanval in bed lig en de weeen starten, dat mag dus niet gebeuren. Ik ga proberen om de kracht van positief denken en de kracht van ‘wilskracht’ in praktijk om te zetten en dus niet ziek worden.

‘De dag‘ komt elke dag dichterbij. De weken die ons nog resten kan je al een een paar weken op 1 hand tellen. Dit gaat echter ook gepaard met gedachten zoals:

• Gaan we ons kindje wel goed kunnen opvoeden?
• Gaan we het niet te hard verwennen?

Misschien mag je die gedachten niet hebben, ik weet het niet, maar naarmate de uitgerekende datum dichterbij komt, komen er meer van die vragen op de voorgrond. Is dit een natuurlijk process? Heeft iedereen deze gedachten gehad? Hebben enkel mensen die met fertiliteit in aanraking geweest zijn deze gedachten? Heeft niemand deze gedachten en zijn wij buitenbeentjes? Deze gedachten komen soms op de voorgrond, maar zijn gelukkig niet allesbepalend. Maar ik vind het toch straf dat we zulke falingsgedachten hebben.

We zijn ook bezig met het aanleggen van allerhande lijstjes. Meer TODO lijstjes. In de drukte die er misschien gaat komen is dat misschien wel nodig. Voorlopig hebben we 2 lijstjes. Een lijstje voor dingen die we moeten doen VOOR we naar het ziekenhuis rijden en een ander voor achteraf. Voorlopig staan er nog niet veel zaken op die lijstjes, maar dat komt misschien nog.