Pijn

Vrijdag kwam ik thuis en ik zag meteen dat er iets niet in orde was. Het gezicht van mijn vrouw stond op angst. Ze was die dag nogal pijnlijk gevallen. De eerste vraag is dan natuurlijk of ze toch niet op de buik was gevallen, maar dit was gelukkig niet zo. Het kindje had sindsdien niet meer zo actief geweest als het tot dan toe altijd geweest was.

We zijn dan ook onmiddellijk naar de monitor gereden om te horen of het kindje niets had. Na ongeveer een uur waren we terug thuis. Alles is nog steeds in orde met het kindje. Het hartritme was perfect in orde. Toch heeft volgens mij het kindje er toch ook last van gehad, want de bewegingen zijn pas op zaterdag terug op volle toeren gegaan.

Zondag middag, ineens enorme pijnen in de onderbuik. Zijn dit de zogenoemde oefenweeen? Als dat zo is, dan moet een echte wee wel enorm pijnlijk zijn. Na een half uurtje waren die voorbij. Dit bewijst denk ik dat het niet meer zo heel lang gaat duren voor het kindje geboren gaat worden. Het kan vanaf nu elk moment gebeuren dat de telefoon gaat en ik van het werk terug huiswaards moet keren. Zoals ik al vaker gehoord heb van mensen die niet weten wat fertiliteit betekend, is dan ‘het mooie leventje’ voorbij, maar een nog mooier leven komt dan in de plaats, daar ben ik van overtuigd.