Emoties …

Sinds de negentiende van deze maand zijn wij trotse ouders geworden van een zoontje met de naam . Het is een flink kereltje, gezond en wel. Ik heb echter een raar gevoel. De emoties spelen me parten. Niet enkel mij, maar ook mijn vrouw is enorm emotioneel. Ik wist niet dat dat zo hard zou zijn. Tijdens de bevalling stond soms het wenen me dichtbij. Het is enorm erg zo dat je vrouw zoveel pijnen heeft en je kunt niets doen.

Zelf nu enkele dagen later betrap ik me erop dat de tranen me nog dikwijls in de ogen staan. Ik dacht dat als er een kindje geboren was, de gevoelens voor de papa op de tweede plaats kwamen en die daardoor op de achtergrond verdween. Dit merk ik duidelijk niet. We zijn volgens mij nog closer geworden. Komt dit door de behandelingen allemaal? Ik zou het graag weten of meer mensen dit voorhebben. Misschien zal deze vraag nooit beantwoord worden, maar dat is niet erg, zolang de zoon en mama maar gezond zijn en vlug huiswaards mogen keren.

En nu vlug terug naar het moederhuis, …

weer een wee

Vrijdag

Sinds gisterenavond heeft de vrouw enorm veel pijnlijke steken. Bij de geneacoloog aangekomen blijkt dat dit normaal is. Dat is het indalen van het kindje dat het veroorzaakt. Er was trouwens al een klein beetje ontsluiting. Volgens de dokter is het kindje op komst. Hij verwacht ons dit weekend. De avond vordert en de pijnscheuten in de lies komen ongeveer om de 20 minuten. Dan is het tijd om naar bed te gaan.

Zaterdag
Een goede nachtrust achter de rug, de pijnscheuten van mijn vrouw zijn er nog steeds, en doen nog steeds pijn, ze worden wel niet pijnlijker of sneller in frequency. Rond de middag nog steeds van hetzelfde. Dan na hard labeur in de tuin, is het ineens avond. Tijdens het avondeten valt ineens de pijn weg. Een uurtje zonder pijn was al eventjes geleden voor haar. Blijkbaar is het babytje nog niet klaar om nu al te komen. Een beetje teleurgesteld gaan we later op de avond slapen.

Zondag
Heel de zondag geen enkele pijnscheut voor mijn vrouw. Aan de ene kant is dat goed, want pijn lijden is nooit goed, maar dit wil ook zeggen dat het kindje nog niet echt van plan is om ter wereld te komen. Afwachten is de boodschap.

Vandaag
Tot nu toe nog steeds niets, dus het kindje zal nog enkele dagen in de warme buik van mamma willen vertoeven. Maar we troosten ons met de gedachte dat het nog maximaal 2 weken kan duren voor we trotse ouders zijn van ons eigen kindje. Het lange wachten is bijna voorbij, en ik kan verzekeren dat de laatste loodjes zwaar zijn.

Pijn

Vrijdag kwam ik thuis en ik zag meteen dat er iets niet in orde was. Het gezicht van mijn vrouw stond op angst. Ze was die dag nogal pijnlijk gevallen. De eerste vraag is dan natuurlijk of ze toch niet op de buik was gevallen, maar dit was gelukkig niet zo. Het kindje had sindsdien niet meer zo actief geweest als het tot dan toe altijd geweest was.

We zijn dan ook onmiddellijk naar de monitor gereden om te horen of het kindje niets had. Na ongeveer een uur waren we terug thuis. Alles is nog steeds in orde met het kindje. Het hartritme was perfect in orde. Toch heeft volgens mij het kindje er toch ook last van gehad, want de bewegingen zijn pas op zaterdag terug op volle toeren gegaan.

Zondag middag, ineens enorme pijnen in de onderbuik. Zijn dit de zogenoemde oefenweeen? Als dat zo is, dan moet een echte wee wel enorm pijnlijk zijn. Na een half uurtje waren die voorbij. Dit bewijst denk ik dat het niet meer zo heel lang gaat duren voor het kindje geboren gaat worden. Het kan vanaf nu elk moment gebeuren dat de telefoon gaat en ik van het werk terug huiswaards moet keren. Zoals ik al vaker gehoord heb van mensen die niet weten wat fertiliteit betekend, is dan ‘het mooie leventje’ voorbij, maar een nog mooier leven komt dan in de plaats, daar ben ik van overtuigd.

Vorige week

Vorige week hadden we nog eens een bezoekje aan de geneacoloog. Het begint zo stilletjesaan routine te worden. De standaard vraag is steeds of alles nog goed is en het kindje nog goed beweegd. Dit is zoals al de vorige keren nog steeds het geval. Terwijl dan mijn vrouw zich klaarmaakt om de echo te laten gebeuren, onderzoekt de arts de urine. PH waarde 6, dat is goed. Volgens Wikipedia moet de PH waarde tussen 5 en 7 liggen. Dus neutraal tot ligt zuur om het met chemische termen te zeggen. Hij mompelt nog een andere waarde maar die heb ik niet onthouden. Alles normaal.
Daarna de echo. Nu het nog maar een twee tot drie weekjes is voor de uitgerekende bevallingsdatum, moeten we bij de echo niet te goed kijken. We willen immers nog steeds de pret niet bederven door te zien of het een jongetje of meisje gaat worden. De geneacoloog slaagt hier uitermate goed in om dat te verbergen. Een paar ogenblikken later is het onderzoek weeral afgelopen. Alles op schema, het kindje zou ondertussen een 2 kilo 700 grammen moeten wegen, netjes op schema dus.
Het was die dag ook best dat we nog eens bloed lieten prikken, dit om te kijken of er geen negatieve dingen te zien zijn, zwangerschapsvergiftiging of zo denk ik. Dus nog vlug langs de afdeling die het bloed moet aftappen en dan was alles weeral achter de rug. Volgende afspraak bij de geneacoloog is binnen een 2 tal weekjes. Er was nog geen ontsluiting dus geen reden om sneller te gaan.

Ondertussen zijn we weer een paar dagen verder en alles is nog steeds zoals het hoort. Ik zit momenteel met 1 angst opgescheept. Ik voel me niet al te best. In mijn (werk)omgeving zijn er enorm veel mensen ziek en ik vrees dat ik hieraan niet kan ontsnappen. Dat zou enorm erg zijn, stel je voor dat ik met een enorme griepaanval in bed lig en de weeen starten, dat mag dus niet gebeuren. Ik ga proberen om de kracht van positief denken en de kracht van ‘wilskracht’ in praktijk om te zetten en dus niet ziek worden.

‘De dag‘ komt elke dag dichterbij. De weken die ons nog resten kan je al een een paar weken op 1 hand tellen. Dit gaat echter ook gepaard met gedachten zoals:

• Gaan we ons kindje wel goed kunnen opvoeden?
• Gaan we het niet te hard verwennen?

Misschien mag je die gedachten niet hebben, ik weet het niet, maar naarmate de uitgerekende datum dichterbij komt, komen er meer van die vragen op de voorgrond. Is dit een natuurlijk process? Heeft iedereen deze gedachten gehad? Hebben enkel mensen die met fertiliteit in aanraking geweest zijn deze gedachten? Heeft niemand deze gedachten en zijn wij buitenbeentjes? Deze gedachten komen soms op de voorgrond, maar zijn gelukkig niet allesbepalend. Maar ik vind het toch straf dat we zulke falingsgedachten hebben.

We zijn ook bezig met het aanleggen van allerhande lijstjes. Meer TODO lijstjes. In de drukte die er misschien gaat komen is dat misschien wel nodig. Voorlopig hebben we 2 lijstjes. Een lijstje voor dingen die we moeten doen VOOR we naar het ziekenhuis rijden en een ander voor achteraf. Voorlopig staan er nog niet veel zaken op die lijstjes, maar dat komt misschien nog.

Bijna weekend

Elke keer het weekend is ben ik gelukkig. Waarom? Ik zet elk weekend een streepje en ik zie dat ik er al 35 heb. Dit wil zeggen nog 5 weekjes. Niet zo erg lang meer dus. Of het echt zolang gaat duren is de vraag, want naar ik heb horen vertellen zouden kindjes via ifv of icsi iets vroeger komen. Voor mij zou het al mogen komen. Maar misschien is het toch beter dat het kindje nog eventjes in het warme plekje blijft zitten om daar nog wat te groeien.

Gisteren had ik ineens een raar gevoel. Ineens denk ik dat ik besefte dat binnen een paar weken onze levens voorgoed gaan veranderen. Vanaf dan zullen we echt rekening moeten houden met een echt kindje. Nu kunnen we nog als we willen de auto instappen en vertrekken. Als ons babytje er is, dan zal dat niet meer gaan, want als het moet slapen gaat dat uiteraard voor. Het gaat ook raar zijn denk ik van ineens een nieuwe naam te moeten uitspreken, hoewel dat wel zal meevallen.

Deze gedachten zijn dus allemaal het gevolg van het besef dat het leven over een maand voorgoed veranderd is voor ons.

Aftellen, nog 7 weken

De kaap van de 10 weken is ondertussen al gepasseerd. Dit was voor mij toch wel een speciale datum, want dan kon ik de weken die ons nog resten op 2 handen tellen. Vorige week was dan weer een andere kaap die voorbij was. Een nichtje van mij was namenlijk op 32 weken geboren en die is gezond en wel. Daarom, als het kindje nu geboren wordt, dan is de kans groot dat het kindje het haalt zonder kleerscheuren.

Ondertussen zijn we dus nog dichterbij de geplande datum aanbeland. Elke week maakt mij alvast ongeduldiger. Mijn vrouw wordt nerveuser met de week. Haar humeur gaat er op achteruit. Maar dit kan ook te wijten zijn aan de griep en de verkoudheid die erop gevolgd is. In ieder geval heeft ze een grote angst om de bevalling zelf. Ik denk dat dit komt omdat we overal horen dat het niet meevalt. De TV programma’s die over zwangerschap gaan helpen ook niet echt om dit te ontkrachten. En de woorden “het zal wel meevallen” durf ik niet meer te zeggen.
Bij de eerste pickup zei ik dit ook. Toen had het nog een kalmerend effect op haar, maar 2 pickups verder hielp dit niet echt meer. Ze wist veel beter hoe het aanvoelde als ik.

Vandaag heb ik ook stiekem een (klein) cadeautje gekocht voor na de bevalling. Momenteel kan ze namenlijk niet genieten van de chocola waar ze zo een grote zin in heeft. Maar als ze het eet, wordt ze misselijk. Dus je kan al raden wat het cadautje gaat worden. Het is niet veel, maar ik mag haar dan zeker niet verwaarlozen. Dat hoor je wel vaker, dat na een geboorte de moeder vergeten wordt. Alle aandacht gaat dan naar de baby. Deze wijze les hoop ik binnen een 10 weken nog in mijn achterhoofd te hebben zitten.

muziek en …

De laatste zondag van november, traditioneel de dag van NBK of voluit geschreven nationaal brassbandkampioenschap. Ik speel in zulk een band en we doen al verscheidene jaren mee, dus daar heb ik gisteren mijn dag dan ook doorgebracht. Hierdoor heb ik mijn vrouw dan ook de ganse dag niet gezien. Heel de dag naar muziek luisteren is leuk maar vermoeiend, zeker omdat het wedstrijdwerken zijn.
Na een rit van een uurtje rijden richting huis deed ik de buitendeur open en een heerlijke geur kwam me tegemoet. Ik kende de geur maar kon deze me niet direct thuisbrengen. Tot ik de deur van de keuken opendeed en daar op de tafel een aantal sinterklaasjes met bijbehorende pieten zag staan. Mijn vrouw wist blijkbaar niet wat doen gisteren zonder mij en had besloten om speculoos te bakken.
Zo thuiskomen wil ik wel elke dag, hoewel het dan misschien teveel van het goede wordt. Ondertussen zitten we al aan week 25. Veel spectaculairs is er nog niet gebeurd. De familie is meer bezig met de planning van alles dan wij heb ik de indruk. Een bedje ? Hebben we nog niet, een wieg ? Nog tijd voor Je ziet, we doen het rustig aan allemaal. Misschien komt dat omdat we al zolang hebben moeten wachten voor het zover is en dat we het nu ook rustig aan doen. Er kan immers nog veel fout lopen tot op het laatste. Die angst zit bij ons toch nog altijd in het achterhoofd. Het is waarschijnlijk niet nodig, maar omdat we al zoveel tegenslagen gehad hebben de laatste jaren doen wij aan wat men denk ik noemt zelfbescherming. Je beschermt je eigen van in een negatief gat te vallen door niet al te veel hoop op iets te zetten. Alles op het laatste moment doen is voor ons dus aan de orde. Voor het bedje en wat kleertjes gaan we in januari kijken. Toevallig is het dan ook de solden periode, dat is eventjes mooi meegenomen.

tijd

Momenteel zit ik in een superdrukke periode. Vandaar dat ik minder tot geen tijd heb om hier een artikeltje neer te pennen. Vandaag heb ik mezelf ertoe verplicht. Wat is er in de voorbije weken gebeurd zul je je afvragen. Eigenlijk niet zo heel veel, hoewel. De bezoekjes aan de genaecoloog gaan nog steeds door, het is nu wel om de 4 weken.

Bij het vorig bezoekje zouden we het geslacht van de baby al kunnen zien, maar het was nog te vroeg denk ik, want de arts vermelde het niet. Het kan natuurlijk ook zijn dat hij niets vertelde omdat wij al van het begin gezegd hadden dat we het geslacht niet willen weten. In ieder geval was het 3 weken geleden al 18 centimeter groot. Het groeit enorm snel, als je bedenkt dat begin juli (eind juni) het een embryo was van 6 cellen dat je met het blote oog nauwelijks kan zien is dat toch iets om stilletjes van te worden. De natuur is een prachtig iets.

Dat een zwangerschap dingen doet met het lichaam is ook geweten, maar dat men overgevoelig wordt, wist ik nog niet. Mijn vrouw is bijvoorbeeld overgevoelig voor autoritten. Dat is 1 zaak waar ze absoluut niet tegenkan. Dat is best lastig omdat ze niet wegkan zonder er misselijk van te worden. Ze neemt het er graag bij, maar prettig is natuurlijk anders. Volgens de arts kan dat zijn dat als men zo al autoziek is dit versterkt wordt door een zwangerschap. Ondertussen zijn we zogezegd ‘halfweg’. Bij sommige vrouwen zie je het op dat moment nog niet, maar mijn vrouwtje is een van de vrouwen waar je het al zeer goed ziet dat er een babytje aan het groeien is. Je zou denken dat omdat we er zoveel moeite voor gedaan hebben, ze er nu mee pronkt, maar toch niet. Ze zou veel liever gehad hebben dat je het minder zag. Dat is ook begrijpelijk omdat er een kindersterfgeval is geweest in de familie dit jaar. Door dat en ook door de (lange) lijdensweg die we gehad hebben blijft ze eerder terughoudend.

Maar toch, dingen moeten gebeuren. Ondertussen heb ik plannen gemaakt om de toekomstige kinderkamer op te knappen, want die was nog niet volledig in orde. Aangezien ik volgende week een weekje verlof heb genomen, zal dat naar deze nuttige activiteit gaan. Een plafond plaatsen, behangen. Als dat gedaan is zal het verlof wel voorbij zijn, maar dan kan het kindje tenminste in een gloednieuwe kamer slapen.

naampjes

Gisteren zijn we tussendoor begonnen met namen te zoeken. Deze zoektocht zal niet gemakkelijk zijn, hoewel. Over de jongensnaam zijn we het beiden roerend eens. Als dat niet makkelijk is. Een meisjesnaam darentegen is iets anders. Voorlopig nog geen naam gevonden die we zouden willen dat het babytje zou noemen. Er is gelukkig nog veel tijd voor het er is, dus een naam is nog niet superdringend. We zoeken 2 namen omdat we eigenlijk niet willen weten of het een jongen of meisje is. Ik denk dat we dan met de echo’s wel wat problemen gaan hebben, omdat je daar tegenwoordig veel op ziet.

Wat is er gisteren nog gebeurd? We zijn bezig geweest met originele verpakkingen om doopsuiker in te doen. We willen iets van ons eigen, origineels dus. Aangezien mijn vrouw veel tijd heeft nu en graag borduurt, zal het een borduurwerkje worden. Een gepaste tekening van het internet gehaald en die omgezet in ruitjes. Dit wordt het patroon van het werkje. Het is waarschijnlijk veel werk, want we komen met een ruwe schatting al uit op 100 zakjes. Als er 1 zakje per avond gemaakt wordt is dat 100 dagen of 3 maanden. Tijd om ermee te beginnen dus.

Week 13

Ondertussen zijn we al in de 13de week van de zwangerschap. Ik had altijd gedacht dat ik niet zoveel met een zwangerschap zou bezighouden, maar hier had ik het blijkbaar toch eventjes mis. Ondertussen is de ochtendmisselijkheid aan het beteren. Ook gaat het beter met moeheid. Het is niet langer een feit dat mijn vrouw al om half 9 gaat slapen. Ook de namiddagdutjes zijn verminderd. Aangezien dit lastig was voor mijn vrouw, ze voelde zich er niet zo goed bij dat ze almaar lag te slapen, gaat het psychologisch ook veel beter nu met haar. Jaja, het moment van genieten is aangebroken. Hopelijk wil dit nu ook lukken.

Wat ik dit weekend heb ontdekt is dat we net op tijd zwanger zijn. Ik heb gemerkt dat in mijn nabije omgeving wel liefst 6 vrouwen zwanger zijn. Dit allemaal voor de maanden januari tot maart. Vermoedelijk waren we terug wat down moesten we zelf niet zwanger zijn. Het blijft immers moeilijk om telkens te horen dat de omgeving geen problemen heeft met kindjes en jij als koppel zelf wel. De vraag “waarom wij” blijft immers door het hoofd spoken en of het eruit gaat weet ik niet. Ik vermoed van wel maar dat heeft tijd nodig. Deze vraag stel ik me zelfs nu nog. Waarom moesten wij via een fertiliteitskliniek gaan. Waaraan hebben we dat verdiend? Het is misschien fout om al deze vragen te stellen, maar toch stel ik ze.

Dit is niet de enigste vraag die ik me stel. Wegens een ander feit dat gebeurd is in mijn nabije omgeving, heb ik wel een beetje bang dat het alsnog gaat mislopen. Wat als het kindje sterft? Ik mag er niet aan denken wat er dan emotioneel door ons zal gaan. Waarschijnlijk zal dan de schok bij ons zo groot zijn dat we zeer diep vallen. Het is misschien niet te begrijpen, nu je eindelijk zwanger bent zou je superblij moeten zijn en positief blijven, maar toch spoken al die gedachten door je hoofd. Soms zou je het hoofd moeten kunnen afzetten. Helaas gaat dat niet.