Uitspraken

Vandaag kwam ik thuis en mijn vrouw was in alle staten. Voor ik verder ga, je kent vast wel iemand die alles al heeft meegemaakt als je iets verteld, net hetzelfde maar dan 100 keer spectaculairder of erger. Als jij pijn hebt is de pijn niets vergeleken met die persoon zijn pijn. Vandaag was mijn vrouw bij haar zus op bezoek geweest. Die heeft ondertussen 2 kindjes in goede gezondheid. Blijkbaar was ineens het onderwerp van het gesprek het moment dat je hoorde of pas wist dat je zwanger was. Ze weet niet dat wij via fertiliteit zwanger zijn geraakt, maar dat neemt niet weg dat de uitspraak die ze deed weer een was om de muren op te kruipen zoals ze zeggen.
Wat was deze keer haar uitspraak ?

Ik was er een week niet goed van dat ik zwanger was van de tweede.

Ik denk dat het ongeveer de laatste keer is dat mijn vrouw daar op bezoek gaat voor de bevalling. Ze is namelijk er helemaal van ondersteboven en dat is niet goed. Ze kan haar energie beter voor positieve dingen gebruiken denk ik dan. In ieder geval heb ik haar toch al wat kunnen kalmeren.

De voorbije dagen

De voorbije dagen is alles relatief normaal gegaan. In de loop van denk ik donderdag of vrijdag voelde mijn vriendin soms iets. Precies of de hartslag harder werd en dan tintelingen aan de linkerkant. Is dat een teken dat er een of meerdere hartjes worden opgestart ? Volgens mij zou dat kunnen omdat er bij een hartstilstand ook elektroshocks toegediend worden om dit terug te doen kloppen. Dus waarom zou het (vrouwelijk) lichaam dit dan niet uit zichzelf kunnen ?

De vriendin is wel echt supermisselijk. Op een computerscherm kijken gaat zelfs niet. Ik liet zo vrijdag een foto zien van onze tuin op de PC en het resultaat was dat ze het schermpje van mijn laptop dichtklapte.

Gisteren waren we een beetje verplicht om het huis te verlaten wegens een klein feestje in de familie. Op zich niet zo erg ware er niet die misselijkheid. We zouden graag nog een paar weken de zwangerschap willen verborgen houden. Zou het opvallen was onze vraag ? Ook al omdat er belegde broodjes waren als eten en sla naar het schijnt niet zo goed is als je niet immuun bent voor toxoplasmose. Maar gelukkig was er ook iets anders zodat het al bij al nog meeviel. We zijn wel voor de eerste keer zeer vlug vertrokken. Het viel denk ik wel op. Maar eigenlijk was de oorzaak van ons vertrek dat sommige aanwezige mensen ons begonnen te irriteren. Gelukkig misschien, want we waren net op tijd thuis, nog een half uurtje langer gebleven en het was misschien verraden allemaal.

We willen dit perse nog een paar weken verborgen houden omdat we volgende week in het huwelijksbootje stappen. En het daar aankondigen is misschien wel leuker. Hoewel we erover aan het nadenken zijn om het de week erna te doen en dan iedereen afzonderlijk het te vertellen.

Dit wat er de voorbije dagen gebeurd is. De volgende posting zal gaan over wat er deze morgen is gebeurd. Dat wou ik houden voor een aparte posting.

terugblik

Aangezien er niet veel nieuws te vertellen valt, het leven gaat zijn gewone gang, en ik toch iets wil posten even een terugblik naar de periode tussen onze eerste en tweede poging. Op dat moment waren de broer en zus van mijn vriendin zwanger. Dus er zouden 2 kindjes bijkomen dit jaar. Joepie !

Voor de zus was het haar tweede. Nu moet je weten dat de ouders daar nog steeds niet willen beseffen dat het bij ons echt wel moeilijk gaat om kinderen te krijgen. Ze beseffen ook niet dat het ook moeilijk is om telkens je ze ziet dat ze beginnen met de vragen: Wanneer gaan jullie nu verdergaan en medische hulp zoeken? Ons standaard antwoord is tot nu toe: Nooit. De reden waarom we dit tot nu toe zelfs nog niet verteld hebben is dat ze dan elke dag aan te telefoon hangen om te vragen of het goed gaat. Die stress willen we vermijden en dus hebben we het niet verteld. Ze komen toch nooit langs, en dan zouden ze wel langskomen. Dat is hypocriet dus daar doen we niet aan mee.

Waar het hem echter over gaat is de volgende uitspraak die ik nu even omschrijf om geen namen te noemen: De zus moet haar kindje dat ze al heeft maar afgeven aan jullie, ze heeft binnenkort toch een ander. Als er dingen zijn die kwetsen dan zijn het dus zulke uitspraken. Gelukkig hebben wij ondertussen geleerd om dingen te negeren en er helemaal niet op te reageren want anders zouden we het zijn afgetrapt, ongeacht het die dag kerstmis was. Misschien was die uitspraak goed bedoeld, maar ze kwam in ieder geval kwetsend over en niet alleen voor ons. Wat moet de moeder wel niet gedacht hebben toen ?

Zelfs na toen 5 jaar herhalen dat er bij ons nooit kinderen komen, willen ze het nog niet inzien.