echo op 9 weken

Maandag de laatste keer naar het UZA voor de echo op 9 weken. De wachtzaal zat bomvol. Er was gewoon niet genoeg plaats om iedereen te doen zitten. Het babietje was goed gegroeit. Twee en een halve centimeter, op schema volgens de geneacoloog en het bewoog zelfs al een beetje. Nu zagen we al een klein beetje meer als de vorige keer.

Op deze foto is het niet zo heel duidelijk te zien (wegens een slechte scanner heb ik er maar een foto van genomen), maar er waren al eerste tekenen van armpjes en beentjes op te zien. De volgende echo zal op 12 weken zijn. Dan zal ik terug aan het werken zijn, maar dat is niet zo erg, want ik ga toch weer mee, zoals een papa die graag kindjes heeft zou moeten doen.

De eerste echo

Na deze nacht redelijk slecht geslapen te hebben stonden we vroeg op om naar hete UZA te rijden. Aangezien mijn vriendin nogal veel last heeft van ochtendmisselijkheid, waren we ongeveer een kwartiertje later op de baan als anders. De rit was als een hel voor haar dat kan ik je verzekeren. Ik weet wat het is om misselijk te zijn in een auto. Dit weer 45 minuten, maar het was dit keer om te zien of alles goed is met het toekomstige kindje.

Toen we in de wachtzaal aankwamen waren er wel 10 mensen voor ons. Dat ging nog lang duren dus. Hoewel het viel mee achteraf bekeken, 5 ervan moesten geen echo laten doen, enkel bloed laten prikken dus slechts 5 wachtenden voor ons. Dan ineens roept de dokter “de volgende”, het is aan ons.

Het was prof. dr Delbeke. Hij is het diensthoofd daar en degene met de meeste ervaring ook. Hij had al vlug gezien dat er een vruchtzakje was met een klein babytje erin. Het was echt de moeite om te mogen aanschouwen. Zeker als je dan ziet dat er een klein hartje op en neer gaat, of heen en weer, want het is zo klein en het gaat zo vlug allemaal op dat moment. We hadden zelfs niet gedacht dat hij het zou laten horen, maar ja hoor, ongeveer het dubbele van onze hartslag hoorden we de hartslag van ons babietje.

Het vervolg gaat zijn dat we binnen 2 weken nog eens voor een laatste keer mogen gaan naar het UZA en als dan alles nog steeds in orde is, mogen we naar onze eigen geneacoloog gaan op week 12. Ik ga hier misschien vlug overheen, maar als man geeft het een ander gevoel dan als vrouw denk ik. Ik denk dat een vrouw dit nog intenser aanvoelt. In ieder geval viel er een serieuse blok van mijn vriendin haar schouders, omdat ze niet gedacht had dat het hartje zou kloppen.

Thuis aangekomen direct een afspraak gemaakt bij onze geneacoloog hier in het hospitaal. We mogen al direct in de 12 de week op maandagavond gaan. Er was nog een gaatje. In ieder geval kunnen we voorlopig met een gerust hart gaan slapen en beginnen ons zenuwachtig te maken voor een komende trouwpartij

bloedafname

Deze morgend nog eens naar het ziekenhuis gemoeten om bloed te laten nemen. De wachtzaal zat goed vol deze keer. Er waren deze keer mensen die we al meerdere keren gezien hadden. Er was er zelfs ook een zwanger voor de 2de maal. Die had wel heel veel geluk gehad vond ik. Twee keer IUI moeten doen en 2 keer van de eerste keer zwanger. Ze zei zelf dat ze enorm veel geluk heeft gehad.

Sommige mensen dreigen de moed te verliezen als men over insiminatie praat dat het nooit zo zou lukken. Zij is denk ik een voorbeeld dat het wel kan. Dus mensen die nog kunstmatige inseminaties moeten ondergaan. De moed niet verliezen zou ik zeggen. Het is misschien een zware tijd, maar na regen komt zonneschijn.

Dat is zoals vandaag denk ik, nu ziet het er nog enorm bewolkt uit, maar straks schijnt de zon en wordt het misschien weer 30 graden. Dit is wel een beetje te veel van het goede, want gisteren had mijn vriendin enorm veel last van de hitte. Er is nog iets anders begonnen dit weekend. De misselijkheid was tot nu toe beperkt tot misselijk zijn, maar sinds een paar dagen is het een beetje verergerd. Daarstraks waren we net op tijd thuis, anders had ik de wagen moeten aan de kant zetten. Ik weet dat het enorm erg kan zijn, maar ik voel het zelf uiteraard niet. Ik vergelijk het een beetje zoals ik vroeger toen ik klein was en in de wagen zat, met wagenziekte.

druk drukker drukst

Na een paar dagen niet te kunnen posten, doe ik nu toch weer eens moeite om nog eens een klein berichtje te posten. De voorbije dagen waren nogal druk. Op het thuisfront moet ik meer en meer taken overnemen omdat de misselijkheid van mijn vriendin verergert met de dag. Die misselijkheid was niet zo erg als de moeheid ook niet enorm toegenomen is volgens mijn vriendin. Op zich is dit een goed teken denk ik, want dat wil hopelijk zeggen dat alles nog in orde is met het groeiende babytje. Ik weet niet of je nu al van baby kan spreken of dat het nog steeds embryo is. Daarom zeg ik al maar baby.
Mijn vriendin is er heilig van overtuigd dat het twee babies zijn. Als ze het erover heeft zegt ze altijd babietjeS. Het zou misschien kunnen omdat ze zo moe is. Maar voor de definitieve datum is nog steeds op 4 augustus.
Voor mij persoonlijk duurt het wachten naar de eerste echo superlang. Het wachten op de zwangerschapstest duurde ook wel lang, maar momenteel duren de dagen me toch iets te lang.

Geduld is een schone zaak. Hopelijk wordt het geduld beloond met nieuws dat alles ok is.

Hormonen…

Deze morgend weer lekker vroeg opgestaan. Uitslapen is blijkbaar verleden tijd aan het worden. We moesten nog eens terug naar het UZA voor wat bloed af te geven Daar kregen we te horen van de verpleegster dat het zwangerschapshormoon de vorige keer nogal heel hoog stond. Dat is goed nieuws kregen we te horen. Het kan zelfs duiden dat het een tweeling is.
Als het dat is, dan wil dat zeggen dat de 2 embryotjes aan het groeien zijn. Goed nieuws dus. Voor de uitslag van vandaag moesten we wachten op een telefoontje. Het is dus blijkbaar weer een verlofdag anders moesten we zelf telefoneren. Rond de middag het telefoontje. De waardes waren gestegen dus dat is goed nieuws.

We moeten vanaf nu dus nog 3 keer naar het hospitaal rijden. Volgende week voor nog eens bloed, dan de week erop voor de echo en dan zouden we al een hartje moeten zien bewegen. En dan twee weken erna nog eens, wat dan de allerlaatste keer zal zijn.

De langverwachte dag

Vrijdag avond, nog 1 nachtje slapen en we konden bloed laten prikken voor de zwangerschapstest. Het lot heeft anders beslist. Het probleem is namelijk dat als je niet verteld aan de naaste familie dat je met zulke behandelingen bezig bent, dat ze dan roet in het eten kunnen gooien. Tuurlijk was er zaterdag ‘dringendere’ zaken die op stapel stonden. Nu niet getreurd, we konden altijd nog op zondag ochtend gaan.

De vraag is, is het nummer 13 een ongeluksgetal zoals zovelen zeggen. Ik ben niet zo bijgelovig maar ik vind deze behandeling het wel raar. De pufs zijn begonnen op 1 juni, 13 dagen later mochten we beginnen spuitjes plaatsen. Toevallig mocht 13 dagen later pregnyl gezet worden. Tijdens de pickup waren er 13 eicellen. Dus waarom het rijtje ook niet afmaken en dan de 13de gaan ipv de 12de, precies of deze keer het getal 13 er altijd bij moest zijn.

Zondag ochtend, eigenlijk waren we allebei best zenuwachtig voor het resultaat. In de wachtzaal zaten niet zoveel mensen. Twee mensen voor ons, dat viel best mee. Na ons kwamen er ineens meer mensen binnen, dus juist op tijd om niet al te lang in de wachtzaal te moeten vertoeven. Een half uurtje later waren we al op de terugweg naar huis. We zouden vandaag niet zelf moeten telefoneren omdat het weekend is. Het was echter nog maar 9 uur, dus nog 3 lange uren. We zijn dan maar een uurtje in het bos gaan wandelen om te tijd te doden. Eigenlijk om niet thuis rond tafel te zitten afwachten en zo nog meer zenuwen te krijgen. Rond 11 uur waren we dan thuisgekomen.

Rond de middag, wat uur zou dat zijn? De eerste keer was het ook rond de middag maar dat was toen pas om 14 uur. Het zou uiteraard liggen aan het aantal pickups en het aantal transfers dat ze hebben die dag. Er was in ieder geval al minstens 1 pickup omdat we een koppeltje aan het labo hebben gezien. Hopelijk hebben zij een goede pickup gehad.

Rond 12 uur dan maar aan tafel gegaan. Ineens gaat de telefoon over. Ik kan je verzekeren dat dat een spannend moment is. Het was de dokter aan de lijn. Meestal weet je met de eeste zin die ze zeggen al hoe laat het is. “Mevrouw”, ik had niet opgenomen, “wij hebben goed nieuws voor u”

Ik kan je zeggen die zin heeft nog heel de dag door onze oren gespookt, niet alleen dat, maar ook dingen zoals, oei er moet nog zoveel gebeuren. Maar voorlopig gaan we ons daar geen zorgen om maken en nog genieten van dit belangrijke en positieve nieuws.

Wachten

Niets zo heerlijk als de tijd uit het oog verliezen. Of geen rekening te moeten houden met tijd.
Helaas in dagen zoals deze kan de tijd niet vlug genoeg gaan. Eerst was het plan om te wachten tot zondag voor de bloedafname, maar ik denk dat we toch op zaterdag gaan. Als het zaterdag nu eens een supermooie dag was, dan konden we in de tuin werken, maar ze voorspellen een natte zaterdag, dus dan kan je beter niet thuis zitten te wachten op zondag.

Ons gevoel is dubbel. Eenderzijds willen we het zo snel mogelijk weten, maar ook van niet. Gewoon bang om weer teleurgesteld te worden. De kans zit er namelijk altijd in, ook al zijn er nu 2 lieve embryokes teruggeplaatst.

Volgende pogingen

Ik ga deze keer de 2de poging overslaan omdat dat in het begin van dit jaar is gebeurd en ik er niet zoveel meer over weet. Deze was spijtig genoeg ook mislukt. We denken dat het door de stress komt, toen waren we beiden nogal gestresseerd.

Maar begin juni zijn we dan opnieuw gestart met een 3de poging. Deze keer viel echt wel veel mee tijdens de behandeling blijkbaar. Mijn vrouw had minder last van de medicatie, ze was enkel snel moe. Maar deze keer moest ze wel veel inspuiten, de ene dag 3 ampules, de volgende dag 4 en dit gedurende heel de behandeling.

Dus vorige vrijdag hadden we de pickup. Dit keer heeft ze er totaal niets van gevoeld tijdens de operatie. Als dat al geen positief nieuws is. En we hadden na 13 dagen spuitjes zetten 13 eicellen in 15 follikels.

De dag erna, zaterdag kregen we telefoon, alle 13 waren bevrucht, maar slechts 3 ervan hadden de nacht overleefd en waren bezig met delen. Maandag moesten we dan terugkomen voor de terugplaatsing.

De Maandag , de grote dag. Kregen te horen dat er uiteindelijk maar 2 het overleefd hadden, er was er nog eentje gestopt met delen. We hadden dan wel een 7 cellig en een 8 cellig embryoke en dat hebben ze beiden teruggeplaatst.

Nu afwachten tot 12 juli voor de uitslag. Hopelijk kunnen we zeggen derde keer goede keer.

mogen we hopen ?

Momenteel zitten we in de dagen dat we moeten wachten omdat we juist voor de derde keer een pickup met terugplaatsing achter de rug hebben gehad. De vorige keren was het telkens zo dat mijn bijna-vrouw zo misselijk was ’s morgens dat er hoop was dat het embryotje ingenesteld was. Er was toen niet enkel de misselijkheid in de ochtend maar ook van bepaalde geuren zoals paprika of vis. Dit kwam echter door de eutrogestan die ze moest innemen om het innestelen te bevorderen.

Deze keer durven we echter niets meer te hopen. Het is zo dat deze keer de misselijkheid niet zo hard is als de vorige keren, maar in de ochtend is het er meestal toch nog. Wachten kan lang duren, maar volgend weekend is het zover, dan weten we of we deze keer eens geluk mogen hebben.

Eerste poging

Dus na die maand begon dan het ‘echte’ werk. Er moest 3 keer per dag gepuft worden met een of ander hormoon. Dit was dacht ik 2 weken en daarna een hormoon inspuiten om meerdere eicelletjes proberen te doen rijpen. Ondertussen veel naar het hospitaal rijden voor bloedafnames en echo’s. Om een lang verhaal kort te houden, ineens was er de Pickup, het moment dat de follikes uit de eileiders gehaald worden. En dan hopen dat in elke follikel een eicel zit.

Uiteindelijk hadden we 4 eicellen. De dag erna kregen we telefoon dat er 2 bevrucht waren en dat we dan 2 dagen later terug moesten komen om één embryoke terug te laten plaatsen.

Twee dagen later was er 1 topembryo, een 7 cellig en dat werd dan teruggeplaatst. Het andere was 5 cellig en werd nog even bijgehouden en als het goed groeide werd het ingevrozen, daarvoor zouden we dan een brief krijgen. En wat nog belangrijker was 10 dagen later mochten we dan terugkomen voor de zwangerschapstest.

10 dagen later, nog geen brief ontvangen maar we gingen dan bloed laten trekken voor te zien of het embryoke was ingenesteld. Vroeg in de namiddag kregen we een telefoontje. Het was helaas negatief. Geen zwangerschap. Al die moeite voor niets, maar we hadden tenminste eens geprobeerd.

De dag erna kregen we dan een brief met de melding dat er geen embryokes ingevrozen waren. Weer een tegenslag. Maar niet getreurd, we gingen het nog wel eens proberen.