weer een wee

Vrijdag

Sinds gisterenavond heeft de vrouw enorm veel pijnlijke steken. Bij de geneacoloog aangekomen blijkt dat dit normaal is. Dat is het indalen van het kindje dat het veroorzaakt. Er was trouwens al een klein beetje ontsluiting. Volgens de dokter is het kindje op komst. Hij verwacht ons dit weekend. De avond vordert en de pijnscheuten in de lies komen ongeveer om de 20 minuten. Dan is het tijd om naar bed te gaan.

Zaterdag
Een goede nachtrust achter de rug, de pijnscheuten van mijn vrouw zijn er nog steeds, en doen nog steeds pijn, ze worden wel niet pijnlijker of sneller in frequency. Rond de middag nog steeds van hetzelfde. Dan na hard labeur in de tuin, is het ineens avond. Tijdens het avondeten valt ineens de pijn weg. Een uurtje zonder pijn was al eventjes geleden voor haar. Blijkbaar is het babytje nog niet klaar om nu al te komen. Een beetje teleurgesteld gaan we later op de avond slapen.

Zondag
Heel de zondag geen enkele pijnscheut voor mijn vrouw. Aan de ene kant is dat goed, want pijn lijden is nooit goed, maar dit wil ook zeggen dat het kindje nog niet echt van plan is om ter wereld te komen. Afwachten is de boodschap.

Vandaag
Tot nu toe nog steeds niets, dus het kindje zal nog enkele dagen in de warme buik van mamma willen vertoeven. Maar we troosten ons met de gedachte dat het nog maximaal 2 weken kan duren voor we trotse ouders zijn van ons eigen kindje. Het lange wachten is bijna voorbij, en ik kan verzekeren dat de laatste loodjes zwaar zijn.

Pijn

Vrijdag kwam ik thuis en ik zag meteen dat er iets niet in orde was. Het gezicht van mijn vrouw stond op angst. Ze was die dag nogal pijnlijk gevallen. De eerste vraag is dan natuurlijk of ze toch niet op de buik was gevallen, maar dit was gelukkig niet zo. Het kindje had sindsdien niet meer zo actief geweest als het tot dan toe altijd geweest was.

We zijn dan ook onmiddellijk naar de monitor gereden om te horen of het kindje niets had. Na ongeveer een uur waren we terug thuis. Alles is nog steeds in orde met het kindje. Het hartritme was perfect in orde. Toch heeft volgens mij het kindje er toch ook last van gehad, want de bewegingen zijn pas op zaterdag terug op volle toeren gegaan.

Zondag middag, ineens enorme pijnen in de onderbuik. Zijn dit de zogenoemde oefenweeen? Als dat zo is, dan moet een echte wee wel enorm pijnlijk zijn. Na een half uurtje waren die voorbij. Dit bewijst denk ik dat het niet meer zo heel lang gaat duren voor het kindje geboren gaat worden. Het kan vanaf nu elk moment gebeuren dat de telefoon gaat en ik van het werk terug huiswaards moet keren. Zoals ik al vaker gehoord heb van mensen die niet weten wat fertiliteit betekend, is dan ‘het mooie leventje’ voorbij, maar een nog mooier leven komt dan in de plaats, daar ben ik van overtuigd.

Vorige week

Vorige week hadden we nog eens een bezoekje aan de geneacoloog. Het begint zo stilletjesaan routine te worden. De standaard vraag is steeds of alles nog goed is en het kindje nog goed beweegd. Dit is zoals al de vorige keren nog steeds het geval. Terwijl dan mijn vrouw zich klaarmaakt om de echo te laten gebeuren, onderzoekt de arts de urine. PH waarde 6, dat is goed. Volgens Wikipedia moet de PH waarde tussen 5 en 7 liggen. Dus neutraal tot ligt zuur om het met chemische termen te zeggen. Hij mompelt nog een andere waarde maar die heb ik niet onthouden. Alles normaal.
Daarna de echo. Nu het nog maar een twee tot drie weekjes is voor de uitgerekende bevallingsdatum, moeten we bij de echo niet te goed kijken. We willen immers nog steeds de pret niet bederven door te zien of het een jongetje of meisje gaat worden. De geneacoloog slaagt hier uitermate goed in om dat te verbergen. Een paar ogenblikken later is het onderzoek weeral afgelopen. Alles op schema, het kindje zou ondertussen een 2 kilo 700 grammen moeten wegen, netjes op schema dus.
Het was die dag ook best dat we nog eens bloed lieten prikken, dit om te kijken of er geen negatieve dingen te zien zijn, zwangerschapsvergiftiging of zo denk ik. Dus nog vlug langs de afdeling die het bloed moet aftappen en dan was alles weeral achter de rug. Volgende afspraak bij de geneacoloog is binnen een 2 tal weekjes. Er was nog geen ontsluiting dus geen reden om sneller te gaan.

Ondertussen zijn we weer een paar dagen verder en alles is nog steeds zoals het hoort. Ik zit momenteel met 1 angst opgescheept. Ik voel me niet al te best. In mijn (werk)omgeving zijn er enorm veel mensen ziek en ik vrees dat ik hieraan niet kan ontsnappen. Dat zou enorm erg zijn, stel je voor dat ik met een enorme griepaanval in bed lig en de weeen starten, dat mag dus niet gebeuren. Ik ga proberen om de kracht van positief denken en de kracht van ‘wilskracht’ in praktijk om te zetten en dus niet ziek worden.

‘De dag‘ komt elke dag dichterbij. De weken die ons nog resten kan je al een een paar weken op 1 hand tellen. Dit gaat echter ook gepaard met gedachten zoals:

• Gaan we ons kindje wel goed kunnen opvoeden?
• Gaan we het niet te hard verwennen?

Misschien mag je die gedachten niet hebben, ik weet het niet, maar naarmate de uitgerekende datum dichterbij komt, komen er meer van die vragen op de voorgrond. Is dit een natuurlijk process? Heeft iedereen deze gedachten gehad? Hebben enkel mensen die met fertiliteit in aanraking geweest zijn deze gedachten? Heeft niemand deze gedachten en zijn wij buitenbeentjes? Deze gedachten komen soms op de voorgrond, maar zijn gelukkig niet allesbepalend. Maar ik vind het toch straf dat we zulke falingsgedachten hebben.

We zijn ook bezig met het aanleggen van allerhande lijstjes. Meer TODO lijstjes. In de drukte die er misschien gaat komen is dat misschien wel nodig. Voorlopig hebben we 2 lijstjes. Een lijstje voor dingen die we moeten doen VOOR we naar het ziekenhuis rijden en een ander voor achteraf. Voorlopig staan er nog niet veel zaken op die lijstjes, maar dat komt misschien nog.

Bijna weekend

Elke keer het weekend is ben ik gelukkig. Waarom? Ik zet elk weekend een streepje en ik zie dat ik er al 35 heb. Dit wil zeggen nog 5 weekjes. Niet zo erg lang meer dus. Of het echt zolang gaat duren is de vraag, want naar ik heb horen vertellen zouden kindjes via ifv of icsi iets vroeger komen. Voor mij zou het al mogen komen. Maar misschien is het toch beter dat het kindje nog eventjes in het warme plekje blijft zitten om daar nog wat te groeien.

Gisteren had ik ineens een raar gevoel. Ineens denk ik dat ik besefte dat binnen een paar weken onze levens voorgoed gaan veranderen. Vanaf dan zullen we echt rekening moeten houden met een echt kindje. Nu kunnen we nog als we willen de auto instappen en vertrekken. Als ons babytje er is, dan zal dat niet meer gaan, want als het moet slapen gaat dat uiteraard voor. Het gaat ook raar zijn denk ik van ineens een nieuwe naam te moeten uitspreken, hoewel dat wel zal meevallen.

Deze gedachten zijn dus allemaal het gevolg van het besef dat het leven over een maand voorgoed veranderd is voor ons.

Aftellen, nog 7 weken

De kaap van de 10 weken is ondertussen al gepasseerd. Dit was voor mij toch wel een speciale datum, want dan kon ik de weken die ons nog resten op 2 handen tellen. Vorige week was dan weer een andere kaap die voorbij was. Een nichtje van mij was namenlijk op 32 weken geboren en die is gezond en wel. Daarom, als het kindje nu geboren wordt, dan is de kans groot dat het kindje het haalt zonder kleerscheuren.

Ondertussen zijn we dus nog dichterbij de geplande datum aanbeland. Elke week maakt mij alvast ongeduldiger. Mijn vrouw wordt nerveuser met de week. Haar humeur gaat er op achteruit. Maar dit kan ook te wijten zijn aan de griep en de verkoudheid die erop gevolgd is. In ieder geval heeft ze een grote angst om de bevalling zelf. Ik denk dat dit komt omdat we overal horen dat het niet meevalt. De TV programma’s die over zwangerschap gaan helpen ook niet echt om dit te ontkrachten. En de woorden “het zal wel meevallen” durf ik niet meer te zeggen.
Bij de eerste pickup zei ik dit ook. Toen had het nog een kalmerend effect op haar, maar 2 pickups verder hielp dit niet echt meer. Ze wist veel beter hoe het aanvoelde als ik.

Vandaag heb ik ook stiekem een (klein) cadeautje gekocht voor na de bevalling. Momenteel kan ze namenlijk niet genieten van de chocola waar ze zo een grote zin in heeft. Maar als ze het eet, wordt ze misselijk. Dus je kan al raden wat het cadautje gaat worden. Het is niet veel, maar ik mag haar dan zeker niet verwaarlozen. Dat hoor je wel vaker, dat na een geboorte de moeder vergeten wordt. Alle aandacht gaat dan naar de baby. Deze wijze les hoop ik binnen een 10 weken nog in mijn achterhoofd te hebben zitten.

voeten

De man komt laat thuis. Zijn vrouw ligt al een tijdje in haar bed te wachten tot hij thuiskomt. Na een douche besluit hij om ook zijn nest in te kruipen en sluipt de slaapkamer binnen. Daar aangekomen merkt hij dat zij nog steeds wakker is.

• “Je slaapt nog niet ?”
• “Neen, ik kan niet slapen omdat ik koude voeten heb.”

Hij kruipt dicht tegen haar aan zodat zij haar voeten kan verwarmen. Een tijdje later is het verwarmingsproces voltooid. Nu kan hij rustig indommelen, niets is minder waar. Van zodra hij bijna slaapt, staat ze op om voor de tiende keer dringend naar het toilet te gaan. Drie minuten en 2 seconden later keert ze terug richting het warme nest.
Dan gebeurt het. Ineens voelt de man enorme koude voeten die het graag warm zouden hebben. grrrrr zwangere vrouwen, het heeft soms toch ook zijn nadelen, zeker als je wil slapen.

tijd

Momenteel zit ik in een superdrukke periode. Vandaar dat ik minder tot geen tijd heb om hier een artikeltje neer te pennen. Vandaag heb ik mezelf ertoe verplicht. Wat is er in de voorbije weken gebeurd zul je je afvragen. Eigenlijk niet zo heel veel, hoewel. De bezoekjes aan de genaecoloog gaan nog steeds door, het is nu wel om de 4 weken.

Bij het vorig bezoekje zouden we het geslacht van de baby al kunnen zien, maar het was nog te vroeg denk ik, want de arts vermelde het niet. Het kan natuurlijk ook zijn dat hij niets vertelde omdat wij al van het begin gezegd hadden dat we het geslacht niet willen weten. In ieder geval was het 3 weken geleden al 18 centimeter groot. Het groeit enorm snel, als je bedenkt dat begin juli (eind juni) het een embryo was van 6 cellen dat je met het blote oog nauwelijks kan zien is dat toch iets om stilletjes van te worden. De natuur is een prachtig iets.

Dat een zwangerschap dingen doet met het lichaam is ook geweten, maar dat men overgevoelig wordt, wist ik nog niet. Mijn vrouw is bijvoorbeeld overgevoelig voor autoritten. Dat is 1 zaak waar ze absoluut niet tegenkan. Dat is best lastig omdat ze niet wegkan zonder er misselijk van te worden. Ze neemt het er graag bij, maar prettig is natuurlijk anders. Volgens de arts kan dat zijn dat als men zo al autoziek is dit versterkt wordt door een zwangerschap. Ondertussen zijn we zogezegd ‘halfweg’. Bij sommige vrouwen zie je het op dat moment nog niet, maar mijn vrouwtje is een van de vrouwen waar je het al zeer goed ziet dat er een babytje aan het groeien is. Je zou denken dat omdat we er zoveel moeite voor gedaan hebben, ze er nu mee pronkt, maar toch niet. Ze zou veel liever gehad hebben dat je het minder zag. Dat is ook begrijpelijk omdat er een kindersterfgeval is geweest in de familie dit jaar. Door dat en ook door de (lange) lijdensweg die we gehad hebben blijft ze eerder terughoudend.

Maar toch, dingen moeten gebeuren. Ondertussen heb ik plannen gemaakt om de toekomstige kinderkamer op te knappen, want die was nog niet volledig in orde. Aangezien ik volgende week een weekje verlof heb genomen, zal dat naar deze nuttige activiteit gaan. Een plafond plaatsen, behangen. Als dat gedaan is zal het verlof wel voorbij zijn, maar dan kan het kindje tenminste in een gloednieuwe kamer slapen.

naampjes

Gisteren zijn we tussendoor begonnen met namen te zoeken. Deze zoektocht zal niet gemakkelijk zijn, hoewel. Over de jongensnaam zijn we het beiden roerend eens. Als dat niet makkelijk is. Een meisjesnaam darentegen is iets anders. Voorlopig nog geen naam gevonden die we zouden willen dat het babytje zou noemen. Er is gelukkig nog veel tijd voor het er is, dus een naam is nog niet superdringend. We zoeken 2 namen omdat we eigenlijk niet willen weten of het een jongen of meisje is. Ik denk dat we dan met de echo’s wel wat problemen gaan hebben, omdat je daar tegenwoordig veel op ziet.

Wat is er gisteren nog gebeurd? We zijn bezig geweest met originele verpakkingen om doopsuiker in te doen. We willen iets van ons eigen, origineels dus. Aangezien mijn vrouw veel tijd heeft nu en graag borduurt, zal het een borduurwerkje worden. Een gepaste tekening van het internet gehaald en die omgezet in ruitjes. Dit wordt het patroon van het werkje. Het is waarschijnlijk veel werk, want we komen met een ruwe schatting al uit op 100 zakjes. Als er 1 zakje per avond gemaakt wordt is dat 100 dagen of 3 maanden. Tijd om ermee te beginnen dus.

Week 13

Ondertussen zijn we al in de 13de week van de zwangerschap. Ik had altijd gedacht dat ik niet zoveel met een zwangerschap zou bezighouden, maar hier had ik het blijkbaar toch eventjes mis. Ondertussen is de ochtendmisselijkheid aan het beteren. Ook gaat het beter met moeheid. Het is niet langer een feit dat mijn vrouw al om half 9 gaat slapen. Ook de namiddagdutjes zijn verminderd. Aangezien dit lastig was voor mijn vrouw, ze voelde zich er niet zo goed bij dat ze almaar lag te slapen, gaat het psychologisch ook veel beter nu met haar. Jaja, het moment van genieten is aangebroken. Hopelijk wil dit nu ook lukken.

Wat ik dit weekend heb ontdekt is dat we net op tijd zwanger zijn. Ik heb gemerkt dat in mijn nabije omgeving wel liefst 6 vrouwen zwanger zijn. Dit allemaal voor de maanden januari tot maart. Vermoedelijk waren we terug wat down moesten we zelf niet zwanger zijn. Het blijft immers moeilijk om telkens te horen dat de omgeving geen problemen heeft met kindjes en jij als koppel zelf wel. De vraag “waarom wij” blijft immers door het hoofd spoken en of het eruit gaat weet ik niet. Ik vermoed van wel maar dat heeft tijd nodig. Deze vraag stel ik me zelfs nu nog. Waarom moesten wij via een fertiliteitskliniek gaan. Waaraan hebben we dat verdiend? Het is misschien fout om al deze vragen te stellen, maar toch stel ik ze.

Dit is niet de enigste vraag die ik me stel. Wegens een ander feit dat gebeurd is in mijn nabije omgeving, heb ik wel een beetje bang dat het alsnog gaat mislopen. Wat als het kindje sterft? Ik mag er niet aan denken wat er dan emotioneel door ons zal gaan. Waarschijnlijk zal dan de schok bij ons zo groot zijn dat we zeer diep vallen. Het is misschien niet te begrijpen, nu je eindelijk zwanger bent zou je superblij moeten zijn en positief blijven, maar toch spoken al die gedachten door je hoofd. Soms zou je het hoofd moeten kunnen afzetten. Helaas gaat dat niet.

12 weken

Ondertussen zijn we al in de 12de week van de zwangerschap. De echo is achter de rug en het was weer de moeite om te zien. Dit keer was het al een babytje van 11 centimeter. Het groeit goed en het gaat er prima mee. Er waren zelfs al vingertjes en teentjes te zien, hoewel die niet duidelijk waren. Het was wel eventjes paniek voor ons.

We hadden een afspraak met de arts in het hospitaal, zo zei men aan de telefoon toch. Daar aangekomen moesten we ons inschrijven. Die dame daar kreeg continu telefoon waardoor we daar 15 minuten hebben gestaan en telkens was ze vergeten waarmee die bezig was. Toen we dan op de afdeling geneacologie aankwamen, bleek dat de arts daar geen afspraken had. grrrrrrr. Het was bij hem thuis te doen.

Uiteindelijk zijn we er dan 10 minuten te laat aangekomen. Gelukkig was alles goed met de baby. We zijn weer gerust.