Aftellen, nog 7 weken

De kaap van de 10 weken is ondertussen al gepasseerd. Dit was voor mij toch wel een speciale datum, want dan kon ik de weken die ons nog resten op 2 handen tellen. Vorige week was dan weer een andere kaap die voorbij was. Een nichtje van mij was namenlijk op 32 weken geboren en die is gezond en wel. Daarom, als het kindje nu geboren wordt, dan is de kans groot dat het kindje het haalt zonder kleerscheuren.

Ondertussen zijn we dus nog dichterbij de geplande datum aanbeland. Elke week maakt mij alvast ongeduldiger. Mijn vrouw wordt nerveuser met de week. Haar humeur gaat er op achteruit. Maar dit kan ook te wijten zijn aan de griep en de verkoudheid die erop gevolgd is. In ieder geval heeft ze een grote angst om de bevalling zelf. Ik denk dat dit komt omdat we overal horen dat het niet meevalt. De TV programma’s die over zwangerschap gaan helpen ook niet echt om dit te ontkrachten. En de woorden “het zal wel meevallen” durf ik niet meer te zeggen.
Bij de eerste pickup zei ik dit ook. Toen had het nog een kalmerend effect op haar, maar 2 pickups verder hielp dit niet echt meer. Ze wist veel beter hoe het aanvoelde als ik.

Vandaag heb ik ook stiekem een (klein) cadeautje gekocht voor na de bevalling. Momenteel kan ze namenlijk niet genieten van de chocola waar ze zo een grote zin in heeft. Maar als ze het eet, wordt ze misselijk. Dus je kan al raden wat het cadautje gaat worden. Het is niet veel, maar ik mag haar dan zeker niet verwaarlozen. Dat hoor je wel vaker, dat na een geboorte de moeder vergeten wordt. Alle aandacht gaat dan naar de baby. Deze wijze les hoop ik binnen een 10 weken nog in mijn achterhoofd te hebben zitten.

voeten

De man komt laat thuis. Zijn vrouw ligt al een tijdje in haar bed te wachten tot hij thuiskomt. Na een douche besluit hij om ook zijn nest in te kruipen en sluipt de slaapkamer binnen. Daar aangekomen merkt hij dat zij nog steeds wakker is.

• “Je slaapt nog niet ?”
• “Neen, ik kan niet slapen omdat ik koude voeten heb.”

Hij kruipt dicht tegen haar aan zodat zij haar voeten kan verwarmen. Een tijdje later is het verwarmingsproces voltooid. Nu kan hij rustig indommelen, niets is minder waar. Van zodra hij bijna slaapt, staat ze op om voor de tiende keer dringend naar het toilet te gaan. Drie minuten en 2 seconden later keert ze terug richting het warme nest.
Dan gebeurt het. Ineens voelt de man enorme koude voeten die het graag warm zouden hebben. grrrrr zwangere vrouwen, het heeft soms toch ook zijn nadelen, zeker als je wil slapen.

muziek en …

De laatste zondag van november, traditioneel de dag van NBK of voluit geschreven nationaal brassbandkampioenschap. Ik speel in zulk een band en we doen al verscheidene jaren mee, dus daar heb ik gisteren mijn dag dan ook doorgebracht. Hierdoor heb ik mijn vrouw dan ook de ganse dag niet gezien. Heel de dag naar muziek luisteren is leuk maar vermoeiend, zeker omdat het wedstrijdwerken zijn.
Na een rit van een uurtje rijden richting huis deed ik de buitendeur open en een heerlijke geur kwam me tegemoet. Ik kende de geur maar kon deze me niet direct thuisbrengen. Tot ik de deur van de keuken opendeed en daar op de tafel een aantal sinterklaasjes met bijbehorende pieten zag staan. Mijn vrouw wist blijkbaar niet wat doen gisteren zonder mij en had besloten om speculoos te bakken.
Zo thuiskomen wil ik wel elke dag, hoewel het dan misschien teveel van het goede wordt. Ondertussen zitten we al aan week 25. Veel spectaculairs is er nog niet gebeurd. De familie is meer bezig met de planning van alles dan wij heb ik de indruk. Een bedje ? Hebben we nog niet, een wieg ? Nog tijd voor Je ziet, we doen het rustig aan allemaal. Misschien komt dat omdat we al zolang hebben moeten wachten voor het zover is en dat we het nu ook rustig aan doen. Er kan immers nog veel fout lopen tot op het laatste. Die angst zit bij ons toch nog altijd in het achterhoofd. Het is waarschijnlijk niet nodig, maar omdat we al zoveel tegenslagen gehad hebben de laatste jaren doen wij aan wat men denk ik noemt zelfbescherming. Je beschermt je eigen van in een negatief gat te vallen door niet al te veel hoop op iets te zetten. Alles op het laatste moment doen is voor ons dus aan de orde. Voor het bedje en wat kleertjes gaan we in januari kijken. Toevallig is het dan ook de solden periode, dat is eventjes mooi meegenomen.

Uitspraken

Vandaag kwam ik thuis en mijn vrouw was in alle staten. Voor ik verder ga, je kent vast wel iemand die alles al heeft meegemaakt als je iets verteld, net hetzelfde maar dan 100 keer spectaculairder of erger. Als jij pijn hebt is de pijn niets vergeleken met die persoon zijn pijn. Vandaag was mijn vrouw bij haar zus op bezoek geweest. Die heeft ondertussen 2 kindjes in goede gezondheid. Blijkbaar was ineens het onderwerp van het gesprek het moment dat je hoorde of pas wist dat je zwanger was. Ze weet niet dat wij via fertiliteit zwanger zijn geraakt, maar dat neemt niet weg dat de uitspraak die ze deed weer een was om de muren op te kruipen zoals ze zeggen.
Wat was deze keer haar uitspraak ?

Ik was er een week niet goed van dat ik zwanger was van de tweede.

Ik denk dat het ongeveer de laatste keer is dat mijn vrouw daar op bezoek gaat voor de bevalling. Ze is namelijk er helemaal van ondersteboven en dat is niet goed. Ze kan haar energie beter voor positieve dingen gebruiken denk ik dan. In ieder geval heb ik haar toch al wat kunnen kalmeren.

tijd

Momenteel zit ik in een superdrukke periode. Vandaar dat ik minder tot geen tijd heb om hier een artikeltje neer te pennen. Vandaag heb ik mezelf ertoe verplicht. Wat is er in de voorbije weken gebeurd zul je je afvragen. Eigenlijk niet zo heel veel, hoewel. De bezoekjes aan de genaecoloog gaan nog steeds door, het is nu wel om de 4 weken.

Bij het vorig bezoekje zouden we het geslacht van de baby al kunnen zien, maar het was nog te vroeg denk ik, want de arts vermelde het niet. Het kan natuurlijk ook zijn dat hij niets vertelde omdat wij al van het begin gezegd hadden dat we het geslacht niet willen weten. In ieder geval was het 3 weken geleden al 18 centimeter groot. Het groeit enorm snel, als je bedenkt dat begin juli (eind juni) het een embryo was van 6 cellen dat je met het blote oog nauwelijks kan zien is dat toch iets om stilletjes van te worden. De natuur is een prachtig iets.

Dat een zwangerschap dingen doet met het lichaam is ook geweten, maar dat men overgevoelig wordt, wist ik nog niet. Mijn vrouw is bijvoorbeeld overgevoelig voor autoritten. Dat is 1 zaak waar ze absoluut niet tegenkan. Dat is best lastig omdat ze niet wegkan zonder er misselijk van te worden. Ze neemt het er graag bij, maar prettig is natuurlijk anders. Volgens de arts kan dat zijn dat als men zo al autoziek is dit versterkt wordt door een zwangerschap. Ondertussen zijn we zogezegd ‘halfweg’. Bij sommige vrouwen zie je het op dat moment nog niet, maar mijn vrouwtje is een van de vrouwen waar je het al zeer goed ziet dat er een babytje aan het groeien is. Je zou denken dat omdat we er zoveel moeite voor gedaan hebben, ze er nu mee pronkt, maar toch niet. Ze zou veel liever gehad hebben dat je het minder zag. Dat is ook begrijpelijk omdat er een kindersterfgeval is geweest in de familie dit jaar. Door dat en ook door de (lange) lijdensweg die we gehad hebben blijft ze eerder terughoudend.

Maar toch, dingen moeten gebeuren. Ondertussen heb ik plannen gemaakt om de toekomstige kinderkamer op te knappen, want die was nog niet volledig in orde. Aangezien ik volgende week een weekje verlof heb genomen, zal dat naar deze nuttige activiteit gaan. Een plafond plaatsen, behangen. Als dat gedaan is zal het verlof wel voorbij zijn, maar dan kan het kindje tenminste in een gloednieuwe kamer slapen.

naampjes

Gisteren zijn we tussendoor begonnen met namen te zoeken. Deze zoektocht zal niet gemakkelijk zijn, hoewel. Over de jongensnaam zijn we het beiden roerend eens. Als dat niet makkelijk is. Een meisjesnaam darentegen is iets anders. Voorlopig nog geen naam gevonden die we zouden willen dat het babytje zou noemen. Er is gelukkig nog veel tijd voor het er is, dus een naam is nog niet superdringend. We zoeken 2 namen omdat we eigenlijk niet willen weten of het een jongen of meisje is. Ik denk dat we dan met de echo’s wel wat problemen gaan hebben, omdat je daar tegenwoordig veel op ziet.

Wat is er gisteren nog gebeurd? We zijn bezig geweest met originele verpakkingen om doopsuiker in te doen. We willen iets van ons eigen, origineels dus. Aangezien mijn vrouw veel tijd heeft nu en graag borduurt, zal het een borduurwerkje worden. Een gepaste tekening van het internet gehaald en die omgezet in ruitjes. Dit wordt het patroon van het werkje. Het is waarschijnlijk veel werk, want we komen met een ruwe schatting al uit op 100 zakjes. Als er 1 zakje per avond gemaakt wordt is dat 100 dagen of 3 maanden. Tijd om ermee te beginnen dus.

Week 13

Ondertussen zijn we al in de 13de week van de zwangerschap. Ik had altijd gedacht dat ik niet zoveel met een zwangerschap zou bezighouden, maar hier had ik het blijkbaar toch eventjes mis. Ondertussen is de ochtendmisselijkheid aan het beteren. Ook gaat het beter met moeheid. Het is niet langer een feit dat mijn vrouw al om half 9 gaat slapen. Ook de namiddagdutjes zijn verminderd. Aangezien dit lastig was voor mijn vrouw, ze voelde zich er niet zo goed bij dat ze almaar lag te slapen, gaat het psychologisch ook veel beter nu met haar. Jaja, het moment van genieten is aangebroken. Hopelijk wil dit nu ook lukken.

Wat ik dit weekend heb ontdekt is dat we net op tijd zwanger zijn. Ik heb gemerkt dat in mijn nabije omgeving wel liefst 6 vrouwen zwanger zijn. Dit allemaal voor de maanden januari tot maart. Vermoedelijk waren we terug wat down moesten we zelf niet zwanger zijn. Het blijft immers moeilijk om telkens te horen dat de omgeving geen problemen heeft met kindjes en jij als koppel zelf wel. De vraag “waarom wij” blijft immers door het hoofd spoken en of het eruit gaat weet ik niet. Ik vermoed van wel maar dat heeft tijd nodig. Deze vraag stel ik me zelfs nu nog. Waarom moesten wij via een fertiliteitskliniek gaan. Waaraan hebben we dat verdiend? Het is misschien fout om al deze vragen te stellen, maar toch stel ik ze.

Dit is niet de enigste vraag die ik me stel. Wegens een ander feit dat gebeurd is in mijn nabije omgeving, heb ik wel een beetje bang dat het alsnog gaat mislopen. Wat als het kindje sterft? Ik mag er niet aan denken wat er dan emotioneel door ons zal gaan. Waarschijnlijk zal dan de schok bij ons zo groot zijn dat we zeer diep vallen. Het is misschien niet te begrijpen, nu je eindelijk zwanger bent zou je superblij moeten zijn en positief blijven, maar toch spoken al die gedachten door je hoofd. Soms zou je het hoofd moeten kunnen afzetten. Helaas gaat dat niet.

12 weken

Ondertussen zijn we al in de 12de week van de zwangerschap. De echo is achter de rug en het was weer de moeite om te zien. Dit keer was het al een babytje van 11 centimeter. Het groeit goed en het gaat er prima mee. Er waren zelfs al vingertjes en teentjes te zien, hoewel die niet duidelijk waren. Het was wel eventjes paniek voor ons.

We hadden een afspraak met de arts in het hospitaal, zo zei men aan de telefoon toch. Daar aangekomen moesten we ons inschrijven. Die dame daar kreeg continu telefoon waardoor we daar 15 minuten hebben gestaan en telkens was ze vergeten waarmee die bezig was. Toen we dan op de afdeling geneacologie aankwamen, bleek dat de arts daar geen afspraken had. grrrrrrr. Het was bij hem thuis te doen.

Uiteindelijk zijn we er dan 10 minuten te laat aangekomen. Gelukkig was alles goed met de baby. We zijn weer gerust.

Kleine update

Wegens een superdruk najaar ga ik waarschijnlijk mijn frequency van bloggen, die al niet zo hoog lag, niet kunnen bijhouden denk ik. Ik ga wel proberen minstens 1 keer per maand iets neer te pennen. Toen ik vandaag van het werk thuiskwam lagen er boekjes met namen op tafel. Aangezien we eigenlijk niet willen weten of het babietje een jongen of meisje is, zullen we twee namen moeten kiezen. Momenteel is er niet zoveel veranderd. De ochtendmisselijkheid is er nog steeds. Mijn ondertussen vrouw is nog steeds vlug moe, hoewel ze soms al eens een dagje heeft dat ze minder moe is. Er zijn veranderingen op komst denk ik.

Dat kan ook want ondertussen zitten we op week 12 van de zwangerschap. Er is een echo op komst. Deze zal weer spannend worden denk ik want ze meten dan de nekplooi. Wat het allemaal inhoud zal ik hier neerpennen, als het gebeurd is natuurlijk want ik ken er eigenlijk niet veel van.

echo op 9 weken

Maandag de laatste keer naar het UZA voor de echo op 9 weken. De wachtzaal zat bomvol. Er was gewoon niet genoeg plaats om iedereen te doen zitten. Het babietje was goed gegroeit. Twee en een halve centimeter, op schema volgens de geneacoloog en het bewoog zelfs al een beetje. Nu zagen we al een klein beetje meer als de vorige keer.

Op deze foto is het niet zo heel duidelijk te zien (wegens een slechte scanner heb ik er maar een foto van genomen), maar er waren al eerste tekenen van armpjes en beentjes op te zien. De volgende echo zal op 12 weken zijn. Dan zal ik terug aan het werken zijn, maar dat is niet zo erg, want ik ga toch weer mee, zoals een papa die graag kindjes heeft zou moeten doen.